Aikido Seishin-seii

Dame tussen heren

2012-01-17T17:18:00.001+01:00

Door: Francisca van Leeuwen

Enige tijd geleden vroeg een overigens hoog opgeleide vrouw me om raad in het kader van Aikido als metafoor. De situatie die ze schetste was deze. Ze zit in een vergadering en oppert een idee. Het idee wordt weggevaagd. Enige tijd later komt er een man bij en die oppert precies hetzelfde en krijgt complimenten. Het komt me niet onbekend voor. Ik zat eens in een examencommissie met drie andere, mannelijke collega's. Als ik ook wat zeg wordt er overheen gepraat. Als dat je overkomt sta je letterlijk verstomd van verbazing.

Mijn jongste zoon attendeerde me op iets wat in "Wintergasten" van de VPRO te berde was gebracht, dus ging ik in de wintervakantie kijken naar "Wintergasten". Ik ben dol op Raoul Heertje dus ik ging al blij

voor de tv zitten. Het was een interview met Deirdre Mc Closky, een beroemde Amerikaanse econoom die een geslachtsverandering heeft ondergaan en dat niet onder stoelen of banken steekt. Heel interessant, ze houdt van Nederland en onze burgerlijkheid.

Aan het eind kwam er een fragment waarin de Amerikaanse Deborah Tannen stelt dat vrouwen bevestiging zoeken in de verbondenheid (ai) en mannen in de hiërarchie. Ze heeft een boek geschreven met de titel "That is not what I meant" met subtitel "How conversational style makes or breaks relationships".

Raoul vroeg of Deirdre na haar verandering van man naar vrouw een verandering had opgemerkt in hoe ze werd behandeld. Heel frappant, let op. Deirdre vertelde dat ze notabene in Rotterdam aan een vergadering deelnam en ze was de enige vrouw. Ze maakte een punt en ... je raadt het al, het werd weggevaagd.

Enige tijd later komt George binnen en brengt precies hetzelfde punt ter tafel en wordt bejubeld. Deirdre's positieve triomfantelijke reactie was "Yesss, they treat me as a woman". Maar, voegde ze er aan toe, het was wel de laatste keer. Naar haar idee heeft ze nog een mannelijke stem. Die zet ze in als ze niet wil worden genegeerd met haar idee of punt. Het lijkt zo te zijn dat het een oergegeven is dat mannen maar zelfs ook vrouwen van nature meer respect voelen voor een man (en een zwaardere stem, maar dat is een ander programma) dan voor een vrouw. Dit is onbewuste discriminatie/onderscheid door mannen. En van de vrouwen voelt het als verraad maar het is ook onbewuste discriminatie. Het is iets van de rotsheuvelhierarchie. Net als de vlucht-vechtreactie.

Ik kon niet wachten dit verhaal te delen met onze professora uit de eerste alinea. Het was in onze dojo. "Heel herkenbaar" zei onze vrouwelijke ingenieur die natuurlijk mee mocht luisteren.

Ik ben nog niet klaar. Ik bezoek vorige week een aikidovrouw die net een kindje heeft gekregen, ook hoog opgeleid. Ik vertelde haar dit verhaal en ze herkende het onmiddellijk. Als projectmanager van de

Gemeente Amsterdam heeft ze te maken met de bouw.

Zo had ze een vergadering met aannemers die haar vrolijk negeerden tot er iemand vroeg wie dan het werk uitdeelde. Toen kreeg ze de aandacht en maakte haar punten. Ik moet denken aan Neelie Kroes. Mensen nemen je pas serieus als je in de hierarchie boven ze staat. Maar wat als je als vrouw gelijkwaardig of lager geplaatst bent of in hun ogen onterecht hoger geplaatst?

De aikidometafoor waar ik aan denk is : centrum, rug recht, contact maken, punt in gedachten en flits van punt naar eindpunt gaan zonder aarzeling in je stem. Er is dan geen tussengedachte mogelijk die jou kan uitschakelen. Dan kun je jezelf blijven zonder jezelf geweld aan te doen. Dit was overigens het thema in mijn wintertraining.

Je kunt googlen naar "programma gemist-alle zenders direkt bekijken" naar de w van Wintergasten. Kies Raoul Heertje met Deirdre Mc Closky. Het fragment van Deborah Tannen is om auteursrechtelijke redenen niet te zien, maar wel het gesprek daarna. Dat is juist wat mij frappeerde. Klik het dus gewoon aan.

Binnenkort heb ik het betreffende boek van Dr Deborah Tannen in huis. Ik ben benieuwd wat ik van haar ga leren. Zij is socio-linguïste. Ik erken haar stelling, zoek inderdaad de verbondenheid en intimiteit. Ik wilde dit met jullie vrouwen en mannen delen om samen te leren leven.

Francisca van Leeuwen

My Kangeiko experience

2012-01-15T06:35:00.003+01:00

By Arnoud Reinders

As the autumn storms roared outside, slides with Japanese winter scenes wererandomly projected on the wall in the dimly lit dojo. So at least we got aglimpse of what a typical Dutch winter is supposed to look like. The door tothe courtyard was open to allow fresh air to come in.

On Monday there were approximately ten participants. Francisca Sensei did notwaste any time and put us to work immediately. We had to practice with imaginarypoints in space, A, B, C, etc. The idea is to move straight from one point toanother, and thereby move yourself instead of uke (uke = attacker, master; nage= defender, student, applyer of the technique). Uke follows because he doesn’twant to let go and is willing to continue the attack.

This method of workingwith points originates from Tissier, in whose line we practiceaikido. As several of the exercises with points that Francisca had us do, looked like well-known techniques such as ikkyo or shiho-nage, we wereinclined to perform these techniques instead of the tasks. It shows again thatit is difficult to put aside for a while what you have learned.

She showed thatworking with points also helps to stay upright, in your center and not to driftabout. A nice metaphor Francisca used is that the body can be compared to acabinet with drawers sliding in and out, arms and legs. Probably you cancompare hands and feet with drawers inside drawers :)

Wednesday we had to bring our sword. With about thirteen people on the mat carehad to be taken, even with wooden swords. Francisca showed us a swordexercise to illustrate her point about using points in space. When uke raises hissword to give shomen, nage cuts from left to right in the horizontalplane (straight from point A to point B which nearly caused Erik's suit to becut in half), followed by a direct shomen around the corner (point C).

Then we applied the same principles at the uchi-kaiten-nage technique. Get straightto a point diagonally above you, beside uke (point A). Then turn around youraxis (beneath point A meanwhile remaining upright) and get into sumo position(point B is at your back foot). Finally, turn your hips to your front foot lettinguke roll (point C is now before you).

In this exercise we had to forget the thingswe learned in the uchi-kaiten-nage technique such as atemi when you step inand gently checking the neck of uke when you throw him. These things are meant tocontrol uke, but here we get to a paradox in aikido we all have to cope with. Byjust controlling yourself, you havemaximum control over uke. Then we practiced a similar uchi-kaiten-nage but now handachi-waza(with uke standing and nage kneeling down) and some kote-gaeshis where we triedto apply the method with points (from A to B to C).

On Thursdayseveral people who usually train in Robert's class showed up, so therewere twice as many participants as at the beginning of the week. That morningwe spent quite some time doing various exercises in couples to find a goodbalance and to learn to trust each other. Great to see two people of very differentweights (I estimate E at 92 and F at 60 kg) lowering themselves to a kneeling position inperfect balance while holding each other by the wrist.

From Friday on Robert was in charge of the program. It is interesting to seethat he has developed his own teaching style. Several times he demonstrated onhis own – without uke - movements you need to perform in a certain technique (Firstso, then soo, then sooo and then soooo). Because of his greater fysicalappearance you can see his arm and leg moves really good.

Furthermore, he puts moreemphasis on the warrior aspect of aikido by pointing out the hidden threats ina technique (here you can give a blow and there you can pull uke back ordownwards). In my opinion Francisca stresses more the "ai" of aikido,the harmony between nage and uke. Often she asks us to do an exercise where ukehas to feel and follow nage, sometimes even with closed eyes.

OK, for now enoughabout that. Robert began his lessons with breathing exercises to gatherstrength and ended with similar ones to release the built-up power. We wereasked to practice some pretty advanced techniques, such as sokumen and nikkyowith one nage and two ukes.

Sunday was led by Robert and Francisca together. For nearly half an hour weswirled around in couples doing ikkyo omote and ura where the initiative wastaken over in turn. After turning quite a long time in one direction we becameso dizzy that we really had to change direction.

The challenge was to find anice cadence without thinking, remaining on the same place, keeping anunbendable arm, retaining your sovereign vertical posture and guarding your‘sacred space’. In short, we had a lot of things not to think about and to let happen automatically :).

Thena few techniques followed and finally there was the closure and the wish dollsand certificates were handed out. Make a wish for the coming year and colour inone eye of the doll. When your wish is fulfilled you can colour in the othereye.

On the certificates the image of Tengu was shown, a Japanese demon who made ita habit to call arrogant Japanese clerics to order by his fearsome appearance. AlsoTengu seemed to have teached the noble art of sword fighting to a Japanese master.The slogan belonging to his image reads AiChi Ko Know meaning Love learningthrough crossing swords.

Mathieu’s Japanesewife had made a rice cake which Franciscahad to break with a hammer according to the Japanese tradition. Unfortunately,the cake was not hard but elastic which almost caused the hammer to bounce backto to the sender. Probably one week was not enough for the cake to harden.

However,it is the symbolism that counts of course and a Kan Geiko of one week isenough. Then we had a party. Many of us had made and brought so many delightsthat the announced coffee table could be called an understatement. After havingwished each other the very best, we returned back home with the intention of makingit a great aikido year.

Mijn Kangeiko ervaring

2012-01-15T06:22:00.002+01:00

Door: Arnoud Reinders

Terwijl buiten de herfststormen voorbijraasdenwerden er in de halfverlichte dojo in willekeurige volgorde leuke dia’s met winterseJapanse taferelen vertoond. Zo kregen we in elk geval een indruk van hoe een doorsneeNederlandse winter er uit hoort te zien. De deur naar de binnenplaats stondopen wat wel prettig was vanwege de aanvoer van frisse lucht.

Maandag waren we met ongeveer tien deelnemers.Francisca Sensei liet er geen gras over groeien en zette ons meteen flink aanhet werk. We gingen aan de slag met denkbeeldige punten in de ruimte, A, B, C,etc. Het idee is om strak van het ene naar het andere punt toe te gaan endaarbij jezelf in plaats van uke (uke=aanvaller,meester; nage=verdediger, leerling, uitvoerder van de techniek) te bewegen. Ukevolgt omdat hij niet los wil laten en de aanval wil voortzetten.

Deze methodeom met punten te werken komt van Tissier, volgens wiens school wij aikidobeoefenen. Omdat diverse van de oefeningen met punten die Francisca ons lietdoen, sterk leken op bekende technieken zoals ikkyo of shiho-nage, waren we alsnel geneigd om deze technieken uit te voeren, in plaats van de opdrachten. Zoblijkt maar weer dat het lastig is om wat is aangeleerd los te laten.

Ze lietverder zien dat het werken met punten ook helpt bij het naleven van bepaaldeaikido-principes zoals rechtop blijven bij bewegen, in je centrum blijven enniet zwalken. Een aardige beeldspraak van Francisca is dat je het lichaamvergelijkt met een kast met laadjes die in- en uitschuiven, armen en benen.Waarschijnlijk moet je dan de handen en voeten vergelijken met laadjes binnenlaadjes :)

Woensdag moesten we ons zwaard meenemen. Hetwas wel even opletten met zo’n dertien mensen op de mat. Francisca liet ons eenzwaardoefening doen om haar verhaal over het werken met punten kracht bij tezetten. Wanneer uke het zwaard heft om een shomen te geven haalt nage uit meteen slag van links naar rechts in het horizontale vlak (meteen van punt A naarpunt B waarbij Eriks pak bijna werd doorkliefd; goed dat we met houten zwaardenwerken), gevolgd door een directe shomen om het hoekje (punt C).

Daarna pasten we hetzelfde idee toe bij de uchi-kaiten-nage.Je stapt direct naar een punt schuin boven je, naast uke (punt A). Vervolgensdraai je loodrecht om je as (blijf onder punt A en blijf rechtop) en stap jenaar achteren tot in sumo stand (punt B is nu bij je achterste voet). Ten slottedraai je je heup naar voren en laat jeuke voorover rollen (punt C is nu vóór je).

Ook dit was wel even wennen want jemoest de dingen die je geleerd had bij de uchi-kaiten-nage zoals de athami bijhet instappen en het zachtjes controleren van de nek bij het werpen van ukeeventjes opzij leggen. Bij die dingen wil je uke juist wel controleren, maardit zijn weer van die schijnparadoxen in aikido waar je al doende mee leertomgaan. Als je je alleen met jezelf bezighoudt, oefen je juist optimalecontrole uit op de ander. Vervolgens deden we een soortgelijke uchi-kaiten-nagemaar dan handachi-wasa (met uke staand en nage op de knieën) en een paar kote-gaeshi’swaarbij we ook volgens de puntenmethode (van A naar B naar C) hebben geoefend.

Donderdag werd het druk. Diverse mensen dievaak bij Robert trainen gaven acte de présence zodat er ineens twee keer zoveel deelnemers waren als aan het begin van de week. Die ochtend hebben we geruimetijd diverse oefeningen in tweetallen gedaan om te leren goed met z’n tweeën debalans te vinden en op elkaar te vertrouwen. Geweldig om te zien hoe twee mensenvan verschillend gewicht (ik schat E op 92 en F op 60 kg) toch mooi samenelkaar vasthoudend aan de polsen in perfecte balans naar beneden door de knieënkunnen zakken.

Vanaf vrijdag leidde Robert deochtendtraining. Robert heeft echt een eigen stijl van lesgeven. Diverse malendemonstreerde hij alleen - dus zonder uke - de bewegingen die je bij een bepaaldetechniek moet uitvoeren (Eerst so, dan soo, dan sooo en dan soooo). Vanwege zijnwat forsere postuur kun je bij hem echt duidelijk de arm- en beenbewegingenzien.

Verder legt hij in het algemeen wat meer de nadruk op het krijgersaspectvan aikido door te wijzen op de verborgen bedreigingen bij een techniek (hierkun je een athami maken en daar kun je uke naar achteren of beneden trekken).Francisca legt in mijn beleving meer de nadruk op de ‘ai’ van aikido, dus deharmonie tussen nage en uke. Bij haar doen we regelmatig oefeningen waarbij ukeen nage elkaar zo goed mogelijk aan proberen te voelen. Goed, dit eventerzijde.

Robert begon zijn lessen met ademoefeningen om kracht te verzamelenen eindigde ook met ademoefeningen om kracht af te laten vloeien. Hij liet onsoefenen met behoorlijk geavanceerde technieken, zoals sokumen en nikkyo met éénnage en twee ukes.

De laatste dag werd geleid door Robert enFrancisca samen. Bijna een half uur wervelden we rond in paren waarbij we ikkyo’somotes en ura moesten uitvoeren waarbij iedere keer het initiatief door de anderwerd overgenomen. Bij zo’n oefening draaiden we een behoorlijk lange tijd inéén richting om. Op een bepaald moment werden we zo duizelig dat we wel deandere kant om moesten gaan draaien. De kunst was om een mooie cadans te vindenzonder dat je er echt bij na hoefde te denken, waarbij je natuurlijk wel opdezelfde plaats bleef, onbuigzame arm hield, in een gelijkmatig ritme bewoog,je souvereine verticale houding behield (zoals de kast met de laden) en je‘heilige ruimte’ innam.

Kortom, een hoop dingen om niet aan te denken en automatisch goed te laten gebeuren :) Daarna volgden nog enkele technieken en uiteindelijk was daar de afsluiting inde vorm van de uitreiking van de wenspoppetjes en de certificaten. Doe één wensvoor het komende jaar en kleur daarbij één oog in van het poppetje. Als je wensin vervulling is gegaan kun je het andere oog inkleuren.

De certificaten waren voorzien van deafbeelding van Tengu, de Japanse demon die door zijn afschrikwekkende uiterlijkarrogante Japanse geestelijken tot de orde roept. Verder schijnt Tengu eenJapanse meester de edele kunst van het zwaardvechten te hebben geleerd. De bijbehorendelijfspreuk luidt Ko Ken Chi Ai wat zoveel wil zeggen als Learning love throughcrossing swords.

De Japanse echtgenote van Mathieu had voor de gelegenheideen rijsttaart gemaakt die Francisca kapot mocht slaan met de hamer volgens de Japanse traditie. Helaas bleek detaart niet keihard doch elastisch te zijn zodat de hamer bijna retour afzender terugveerde.Waarschijnlijk was één week niet genoeg geweest om de taart uit te latenharden. Maar goed, het gaat natuurlijk om de symboliek en een Kan Geiko van éénweek is ook wel voldoende.

Toen was het echt smullen geblazen want diversemensen hadden zo veel lekkernijen gemaakten meegebracht dat de aangekondigde koffietafel wel een understatement genoemdkon worden. Na elkaar het allerbeste gewenst te hebben, keerden we weerhuiswaarts met de intentie er een geweldig aikido-jaar van te maken.

Kangeiko 2012

2012-01-09T14:18:00.002+01:00

De wintertraining met open deuren de kou trotseren. Dit jaar viel de kou mee. Door de stromende regen op tijd komen had meer weg van een trotsering.

De opkomst was goed.

De pinguins en wij hebben iets gemeenschappelijk.

Een Japanse rijsttaart die stukgeslagen moet worden. Symbool voor het stukslaan van de spiegel waarin je je afzichtelijke ijdelheid en lelijke daden ziet. Mathieu's vrouw Kaori zorgde hiervoor.

En er was meer lekkers, koffie, thee en water.

My first Kangeiko

2012-01-09T14:08:00.004+01:00

Being able to get up early, greet a wonderful new day and creatinga morning that includes appreciation for your blessings such as the fortune tohave woken up and have a precious human life and getting the physical and psychologicalbenefits of practicing Aikido.

To promise that I am going to use all myenergies to develop myself, to expand my heart out to others, to achieveenlightenment for the benefit of all beings and to benefit others as much as Ican.

The beautiful feeling that I haven’t missed one of the greatestfeats of nature, the rise of the sun and the way how the day slowly getsbrighter, when the midnight blue turns to lighter blue and the brilliant colorsstart to seep into the sky and the nature is painted in incredible colors.

The advantageof getting a head start by the time everyone else gets in to work. The practiceof Aikido which is ultimately the practice of our daily lives whichinvolves some sort of conflict with others, with our environments, withour bodies or with ourselves and to be trained to see the conflicts asthe creative force of change which makes true growth and learning possible andnot something to be avoided and struggled with.

This is what I get in mind,thinking back over the one week of Kan Geiko training. Yes, it was aboutcapability training, keeping promises, beautiful feelings, getting benefits andpracticing to improve our daily lives.

Farid

Aikidoka doen nieuwjaarsduik

2012-01-02T07:47:00.000+01:00

Beste aikido-genootjes.

Wij hebben op 1 januari met eenklein clubje aan de nieuwjaarsduik in Scheveningen meegedaan. Een goedbegin van het nieuwe jaar en een leuke, verfrissende ervaring.

Dewintertraining (Kangeiko) is vanochtend ook van start gegaan. Ik bener altijd enthousiast over en zou iedereen aanraden om eenkeer deel te nemen. Het is bijzonder, verrijkend en echt de moeitewaard.

Rest mij om iedereen een heel goed nieuwjaar toe te wensen. Maak er wat van !!

Groetjes, Ruth

Op de foto (van links naar rechts): Robin,Ruth, Felix, Felicia, Radha, Raymond

Winterschool 2011

2011-12-30T07:44:00.000+01:00

Donderdag 29 december heb ik in de middag deelgenomen aan de winterschool in Amsterdam. Er waren zo’n 50-60 mensen aanwezig zodat de ruimte goed gevuld was. De hele les stond in het teken van positie. Zowel om zelf in je centrum te blijven, als ook je positie ten opzichte van je uke.

Nagenoeg de hele middag was ikkyo de gebruikte vorm, waarbij Wilko benadrukte: we trainen vandaag geen ikkyo, maar richting en positie. Al met al was het niet zozeer een fysiek inspannende middag, maar vooral mentaal. Zo buiten de eigen dojo is dit voor mij nog wel enigszins buiten mijn comfort-zone, maar ik ben blij en voldaan dat ik geweest ben.

Door: Gerald Homan

Merlijn passes 6th kyu exam

2011-12-23T07:41:00.000+01:00

Congratulations to Merlijn Bergevoet on passing his 6th kyu exam (uke: Alex Kozuchowski)!

Exams

2011-12-14T16:10:00.004+01:00

Congratulations to the following people who passed their exams last Sunday:

Mathieu Colin: 1st kyu (uke: Robin Bush)

Radha Baan: 2nd kyu (uke: Ruth Caceres)

Ruth Caceres: 2nd kyu (uke: Robin Bush)

Raymond Lee Meeuw Kjoe and Felix Angulo: 3rd kyu

Gerald Homan: 5th kyu

Willem Huijzer and Joris Palthe: 6th kyu

Suradj Radhoe and Farid Norouzi Afshar: 6th kyu

Tim van Steen: 6th kyu (uke: Arnoud Reinders)

Jeronimo Jota Pereira en Alcino Matias: 6th kyu

31-count jo kata

2011-12-11T21:13:00.001+01:00

Peggy submitted this funny pic of the 31-count jo kata! I guess we all recognise that slide from confidence to confusion midway the kata :)

And here's how Saito Sensei used to do it:

Ilja's shodan exam

2011-12-04T16:44:00.001+01:00

I passed my shodan exam today at the Dutch Aikikai Foundation in Amsterdam! My gratitude goes out to Francisca and Robert Sensei for teaching me, to Robin for being a fabulous uke, and to Anni and Idris for being present and supportive.

A big thank you also to everyone in the dojo who practiced with me or otherwise encouraged me. I have been with this dojo for almost three years and I have loved every second of it. It's my second home, a welcoming place where I can share my passion with likeminded people.

Thank you all.

Aikido als bron van zelfkennis (door Arnoud Reinders)

2011-11-27T15:38:00.002+01:00

In 2007 ben ik met aikido begonnen. Hoe ben ik daartoe gekomen? Een jongere collega van mij vertelde me eens op het werk dat hij een fanatiek beoefenaar van aikido was. Meteen begon hij een enthousiast verhaal af te steken dat ik slechts gedeeltelijk begreep, maar omdat ik hem wel sympathiek vond bleef ik beleefd luisteren tot hij was uitgesproken.

Twee weken later liep ik terug naar huis van een grote winkel in de Elandstraat waar ik wel vaker kwam en werd mijn aandacht getrokken door een aanplakbiljet achter een van de ramen in een zijstraat. School voor aikido las ik en flarden van het verhaal van de collega schoten mij te binnen. Dus ik dacht why not en ik maakte een afspraak om eens te komen kijken op een donderdagavond.

Ik herinner mij dat de deur werd opengedaan door een nogal stevige man van middelbare leeftijd. Hij nam even later plaats naast mij op een van de bankjes langs de zijkant van de mat. Op een vraag van mij of hij ook aan sport deed vroeg hij of ik dat echt wilde weten. Ik antwoordde bevestigend en had meteen spijt.

Wat volgde was een uitgebreid levensverhaal doordrenkt met bloederige vechtpartijen en ziekenhuisopnamen waarbij hij ter illustratie enkele keren zijn vuist vlak voor mijn neus liet verschijnen om bepaalde scenes te verlevendigen. Toch slaagde ik erin om tussendoor wat op te vangen van de les die geleid werd door een iets oudere Indische dame die zeer actief rondliep en allerlei aanwijzingen gaf in het Engels bij al die vreemde bewegingen en zo te zien de wind er goed onder had (in my lessons there is no sitting down).

Het viel me ook op dat de vechtersbaas, die mij toch wel een beetje zenuwachtig had gemaakt, zich na afloop uiterst serviel naar deze dame toe gedroeg. Zij toonde zich volkomen meester van de situatie en gaf hem de begeerde complimenten voor het feit dat hij een beter merk schoonmaaklapjes had gekocht.

Enfin, met de gedachte dat deze meneer wellicht niet representatief was voor de gemiddelde aikidoka (hij bleek later de stiefvader te zijn van een meisje dat daar trainde), ben ik toen regelmatig naar de lessen gegaan. Later ben ik ook de zwaardlessen gaan volgen. Ik ging trainen op donderdagavond en zondagmiddag.

Aikido is voor mij een langdurig proces waarbij ik ook wel eens heb overwogen om te stoppen. Waarom ik toch heb doorgezet? Wat meetelt is dat ik graag beweeg. Ik heb altijd veel gewandeld en gefietst en doe dat nog steeds. Ook is het handig dat de dojo voor mij op loopafstand is. Verder heb ik grote bewondering voor sommige aikidoka’s in onze dojo (ik noem geen namen, goede wijn behoeft geen krans) en haal ik inspiratie uit films van O Sensei, Doshu en Tissier.

Ik vond het in het begin best moeilijk om kritiek te incasseren terwijl ik de overtuiging had dat ik het best goed deed. Pas toen ik zelf beter kon voelen kon ik ook de kritiek beter naar waarde schatten. Het is mooi om zelf te merken dat je weer aan het trekken of duwen bent, niet verbonden bent of een techniek probeert te forceren.

En daar zit de parallel met het “echte” leven. Je krijgt een spiegel voorgehouden. Ik merkte dat ik buiten de mat ook wel eens probeerde om een bepaald resultaat af te dwingen. Ik ben opgevoed met het idee dat je stevig moet aanpakken en veel moeite moet doen om iets te bereiken. Lukt het niet, zet dan nog maar een tandje bij. Daardoor kwam ik wel eens wat ruw en dwingend over, zowel op de mat als daarbuiten.

De boodschap in de geest van aikido is om dingen te laten gebeuren, of het nu gaat om vriendschappen, liefde of werk. Maar wel met de goede timing, goed in je eigen centrum, in verbondenheid en tegelijkertijk geheel bij jezelf, en met zachte en soepele doch duidelijke begeleiding van de ander.

Ja, daarom neem ik nu de moeite om ook eens een blog te schrijven. Er stond hierover wel een oproepje in de mail maar Francisca heeft daarna niet gezegd van Arnoud, wordt het niet eens tijd dat je ook eens wat sociaals gaat doen voor de vereniging. Dan had ik ook gedacht van, blèh, er moet weer van alles. Kortom, ze heeft dit dus laten gebeuren.

Overigens valt er ook wel wat te zeggen over het in verbondenheid met uke zijn en tegelijkertijd geheel bij jezelf. Het lijkt in tegenspraak met elkaar. Je bent ofwel bij jezelf ofwel bij de ander. Hoe kun je nou volkomen bij jezelf zijn, je niets aantrekken van uke en tegelijkertijd in verbondenheid met hem of haar?

Ik heb er ook geen antwoord op, alleen de ervaring dat het mogelijk is. Een andere valkuil bij aikido is het vasthouden aan het denken. Net als in het “echte” leven is denken een hulpmiddel dat in de weg gaat staan als je het niet uit kunt schakelen.

Zelf heb ik een document bijgehouden als voorbereiding op het 4de kyu examen met een gedetailleerde beschrijving van alle technieken. Op zich niet verkeerd. Het heeft mij, als iemand die geneigd is op het denken te vertrouwen, wel geholpen, maar op een bepaald moment is het ook handig als je het denken kunt laten voor wat het is zodat je intuïtie de ruimte krijgt.

Intuïtie is belangrijk als je met onverwachte situaties te maken krijgt of bij vormen als de ju waza en de randori. Dan moet je echt uit je comfort zone treden en dat is best eng. Heb je dan nog net zo veel vertrouwen in jezelf als wanneer je gevraagd wordt een eenvoudige shionage omote uit te voeren? Iedereen wil graag een goed figuur slaan, speciaal als er beoordeling plaatsvindt.

Enfin, aikido houdt je een spiegel voor maar je moet er wel in durven kijken. De weg is lang, laten we in elk geval genieten van het avontuur onderweg.

Arnoud

The dying art of sword making

2011-11-20T20:28:00.001+01:00

Francisca Sensei demonstrates at Olympic Committee meeting

2011-11-16T11:49:00.004+01:00

Last Tuesday evening I attended a meeting of the NOC-NSF, the main sports/Olympic committee in the Netherlands. Sam, a student of my own teacher Wilko Vriesman, and I opened the meeting with an Aikido demonstration.

The entire committee's board, as well as its previous chairman - former Olympic medal swimmer and the government's Secretary of Sports - Erica Terpstra watched as we showed various facets of Aikido.

It was a great pleasure and honour. We had been invited because a demonstration by Wilko and his students during the recent celebration of 50 years of Aikido in the Netherlands had impressed Andre Bolhuis, the current chair of NOC-NSF.

Our demonstration showed the meeting two things: that Aikido can be practiced throughout one's entire life and that Aikido can make a meaningful contribution to top sport.

Francisca.

Celeberating 50 years of Aikido in the Netherlands

2011-10-30T10:56:00.007+01:00

On October 23, around 400 Aikidokas from around the country celebrated 50 years of Aikido in the Netherlands with a special one-off seminar. Some 42 instructors from various schools and generations showed their approach to Aikido, capturing the rich diversity on offer today.

Francisca Sensei - who taught one of the classes - and several of our own Aikidoka were present as well. Below are some pictures that capture the mood of the event.

As for the body

2011-10-21T21:21:00.001+02:00

As for the body, it is solid and strong and curious
and full of detail; it wants to polish itself; it
wants to love another body; it is the only vessel in
the world that can hold, in a mix of power and
sweetness: words, song, gesture, passion, ideas,
ingenuity, devotion, merriment, vanity and virtue.

(Mary Oliver)

Meanwhile in our dojo....

2011-10-05T15:55:00.001+02:00

Intimacy

2011-10-05T15:48:00.002+02:00

On and off the mat I have been wondering about intimacy. I see people, including myself, struggling with it on a daily basis and I have been asking myself: what, really, is intimacy? And how does it appear on the mat?

I guess intimacy comes in many shapes and forms. There is the physical and emotional intensity of lovers. There is the unconditional bond between parent and child. And there is the easy familiarity of old friends who have seen the best and worst of one another.

So what is common to these three examples? Or better said: how to define intimacy? If I may offer a suggestion – far from final – I would say: intimacy is the connection that occurs when two people fully see and bless one another.

To me, the words ‘see’ and ‘bless’ are crucial. By seeing I mean that we truly notice the other as they are. Not what we think they are or ought to be, but as they appear in this world with their gifts and shadows alike.

The blessing bit is important, too. Blessing means showing people that everything we notice about them is good, worthy and loveable. It’s an odd notion, perhaps, because we’re used to forcing our opinions and beliefs unto others. But enforcing our own views is, in a way, a subtle act of violence.

When you see and bless someone, you send them messages like ‘you belong’, ‘you have something to contribute’, and ‘you are loveable’. Wouldn’t you want others to approach you like that? In my opinion, it is the basis of healthier and happier relationships.

Uncomfortable compliments
There is something else. While there is a need for someone seeing and blessing another, that other person has to be able to do two things: show themselves and receive that blessing. Some, perhaps most, people find it hard to do both.

Just consider when and how we keep parts of ourselves hidden from the outside world, or, even, from ourselves. Anything from what we really think and feel, to our beliefs, preferences and desires. When, growing up, people react negatively to these parts of us, we eventually learn to hide them.

This hiding is the source of much suffering. It costs tremendous energy and leads to unhealthy behavior (e.g. depression and addiction), and prevents us from living our life fully and joyfully. Learning how to fully be and show ourselves is something each of us has to tackle at some point.

In addition to showing ourselves, there is the issue of receiving the blessing of another. Sounds simpler than it is, and you will know what I mean if you consider how uncomfortable most people get when they receive even the simplest of compliments.

We all know what happens. We blush, feel upset and try our hardest to convince someone of the opposite of their compliment. It’s as if part of us tells us we are not worthy, not loveable and not competent.

And so it’s no small feat to gracefully receive someone’s blessing – without ego and discomfort. It requires us to know and love ourselves as we are, to be comfortable in our own bodies and to feel safe to open up emotionally to others.

In a recent interview, the Pulitzer Prize winning poet Mary Oliver, now 76, was asked what she had done with her life. She said: “What I have done is learn to love and learn to be loved. And that didn’t come easy.”

Aikido
I think Aikido is a very intimate Budo. There is the obvious intimacy of physical contact, the constant grabbing, holding and throwing of sweaty bodies. Some beginners find this uncomfortable, find it hard to touch their partner of even stand close to them. It’s simply too intimate.

Aikido is also intimate in that it’s readily apparent where someone is in their development. We can bullshit our way through life – wear fancy clothes, use smart arguments, hide behind money and titles – but all of this fails on the mat. You move and your teacher knows.

There is another, deeper intimacy that develops over time. It occurs when uke and tori stop focusing on parts and start paying attention to the whole. By parts I mean a hand grabbing, a foot moving, the balance of our posture or any other detail that fully captures our attention.

When we first learn techniques, our attention is naturally narrow and we become self-absorbed. There is so much to do – the hand moves here, the feet do this, the hips need to turn that way. And every uke moves differently, which changes the whole game. It’s very complex and overwhelming at times.

But as we practice, our technique becomes less cognitive and more spontaneous and embodied. We know how our body moves, we feel more centered, we have a rough, overall sense of what we’re (supposed to be) doing.

As this happens, we can free our attention and focus on the relationship between uke and tori. We become aware of the wholeness of the movement, connect rather than grab, feel rather than understand, react in the moment rather than strategise.

This is the source of a deeper connection, a more mature form of intimacy. It’s when we allow ourselves to be present and centered and to practice ukemi without fear. It also means we can accept our partner’s attack in any shape or form, without mental or physical stress.

Personally, I think this kind of intimacy is one of the things that Aikido can teach us. And, as Mary Oliver said, it doesn’t come easy. But I think it’s worth it, just like a real, mature and intimate relationship is one of the most valuable things we can have in life.

Out with the old

2011-09-25T17:27:00.004+02:00

Afgelopen zaterdag hebben we na de Aikido les de oude mat ontmanteld zodat de nieuwe er in kan maandag. Vele handen maakten licht werk.

De nieuwe matten worden verplaatsbaar (1m*1m), zodat we de dojo nu nog beter ook voor Katori kunnen gebruiken (een harde vloer is voor Katori een voordeel).

Kids examen (UPDATED)

2011-06-26T13:01:00.003+02:00

Pour former l'Aïkido

2011-06-24T13:08:00.000+02:00

In Zurich trainden we in een kleine dojo, nauwelijks groter dan de onze, maar helaas was Christian Tissier Sensei opgenomen vanwege een grote niersteen. Men had besloten de stage toch door te laten gaan, wat ik een goed idee vond. Zo leerde ik Michel Erb uit Basel kennen van wie ik toch wel weer wat heb opgestoken.
De volgende trainingsruimte was in het Olympisch Sportcentrum Kerenzerberg ten Zuiden van Zurich. De glazen wand laat de bergen mooi uitkomen, maar eerlijk gezegd ben je tijdens de training niet aan het sightseeen.
Daarna een korte vacantie vieren in Stresa, hotelletje met uitzicht op het Lago Maggiore, mijn geliefde vacantieplek. We hadden geluk met het weer. Eind van die week weer trainen in Turijn en gelukkig was Tissier Sensei weer op de been. Hij begroette me als altijd heel hartelijk. Het is natuurlijk wel apart om zo helemaal alleen te verschijnen maar ik ben nu eenmaal graag in Italie.

Raymond en Felix trainen nu ook Katori

2011-06-02T04:03:00.000+02:00

Examens volwassenen met schoonmaak en eten

2011-05-17T11:21:00.000+02:00

Er komen weer examens voor de volwassenen met schoonmaak en eten (meenemen) op zondag 19 juni. Blijf niet weg als je zelf geen examen doet. Kijken naar een examen is een goede voorbereiding voor jezelf, en je geeft aandacht en respect aan je medestudenten die wel examen doen. Kinderexamens zijn in week 25 (21,23 en 25 juni)

Aikido in a Transformers comic

2011-04-27T18:54:00.002+02:00

I found something in a Transformers comic, that looked like Aikido to me:

(click to enlarge)

One year after the events of Maximum Dinobots, a traitor in the Autobot ranks has given the Decepticons the means to conquer the Autobots, win the Great War, and do as they will on the unprotected planet Earth. The Decepticons conquer New York City and hold the population hostage, and the United States military proves unable to stop them. The attack spreads to other cities around the globe as well. Meanwhile, the Autobots are in a sorry state on Cybertron, with Optimus Prime in critical condition, the Matrix of Leadership in Decepticon hands, and a traitor suspected in their ranks. Tensions and tempers flare. The arrival of a second group commanded by Kup finally provides them with the energon needed to repair Optimus Prime, as well as more information about the betrayal, but the coming of the Insecticon Swarm drives the combined Autobot forces onto the defensive.
(~Transformers wiki)

Buy: Amazon.com

Les uitval

2011-04-21T14:25:00.000+02:00

Goede vrijdag 22 april
Zaterdag 23 april geen kinderles, de meivakantie voor kinderen begint
immers vrijdag 22 april en eindigt 6 mei. Dus 7 mei weer kinderles.
Zaterdag 23 april wel les van Robert.
Beide Paasdagen, zondag 24 en maandag 25 april
Koninginnedag 30 april
Bevrijdingsdag 5 mei geen kids, geen volwassenen
Hemelvaartsdag 2 juni geen kids geen volwassenen
Beide Pinksterdagen zondag 12 en maandag 13 juni

Zondag 19 juni examendag met schoonmaak.

12-17 mei 2011 - Stage: Yamada Hironobu Sensei

2011-04-08T15:41:00.000+02:00

Aikido 7 dan Mengyo Kyoshi,
Katori Shinto Ryu
- Otake Dojo -

Gymzaal Lastageplantsoen Amsterdam

Thursday 12th May
18.30 – 20.30 Katori Shinto Ryu € 20, -

Gymzaal Oosterhoutlaan 19 Haarlem

Friday 13th May
20.00 – 22.00 Aikido € 20, -
Saturday 14h May
10.00 - 12.30 Aikido € 20, -
14.00 - 16.30 Katori Shinto Ryu € 20, -
Sunday 15th May
11.00 - 13.30 Aikido € 20, -
15.00 - 17.30 Katori Shinto Ryu € 20, -

Gymzaal Montesori lyceum Den Haag

Monday 16th May
19.00 - 22.00 Katori Shinto Ryu € 25, -

Gymzaal Heinzestraat 7 Amsterdam

Tuesday 17th May
18.00 - 19.30 Aikido € 12,50
19.30 - 21.00 Aikido € 12,50

Fotos Aikidobridge met sensei Tissier, Ikeda en Vriesman

2011-04-08T15:33:00.001+02:00

Vrijdag heeft Francisca met Wim na afloop een Japans restaurant opgezocht waar Radha ook kwam eten met haar ouders. Zij heeft de foto genomen.

Zaterdag waren Ruth, Felicia, Felix en Raymond, Ashika en Radha van de partij.

Zondag kwam ook Monique, die op de foto net door Wilko is gegooid.

Zondag was het een echt vrouwenclubje van Monique, Ruth en Felicia, Ashika en Radha en Francisca sensei.
Veel gedaan aan binnenwerk en bijvoorbeeld katadori menuchi werd zeer uitgebreid behandeld. In totaal 4+8+6=18 uur getraind, een zeer goed weekend dus.

Fotos van de DAF-dag

2011-03-31T13:32:00.001+02:00

In dit facebook foto album (van Marc Jongsten) kun je een foto reeks bekijken van de DAF-dag.
Er staan ook een paar hele leuke van Francisca sensei tussen.

Examen Carlos, Gerald, Felix en Raymond

2011-03-31T13:20:00.002+02:00

Afgelopen zondag slaagden Carlos en Gerald voor de 6e kyu en Felix en Raymond voor de 5e. Alle vier hadden hun examen goed voorbereid en verdienden allen een pluim.

Gerald Homan gooit Carlos Keveling

Carlos Keveling gooit Gerald Homan

Raymond Lee Meeuw Kjoe gooit Felix Angulo

Felix Angulo gooit Raymond Lee Meeuw Kjoe

Milan voor het eerst naar Tissier

2011-03-01T13:45:00.004+01:00

Zondag 27 februari ging Milan voor het eerst naar Tissier. Er waren meer kinderen zoals Julia die al een hakama mag dragen, maar dat gaat bij ons niet zo snel.
Op de foto achterste rij van links naar rechts: Raymond, Francisca Sensei, Tissier Sensei, Ashika, Stef en Idris.
Voorste rij : Ruth, Milan, Felicia, Julia.
's Ochtends deden ook Joris en Radha mee.

Yuna

2011-03-01T13:37:00.002+01:00

Vorige week is Francisca bij Bregje geweest. Yuna is 10 februari geboren. Beiden zijn gezond en wel.

Agenda

2011-02-22T09:57:00.001+01:00

Tissier is in Oegstgeest op zondag 27 februari.
De DAF-dag is zaterdag 12 maart.
Eerstvolgende examendag is zondag 27 maart.
Aikidobridge in het weekend van 1,2, en 3 april met de Sensei Tissier, Ikeda en Vriesman.
Zondag 5 juni doet Ilja shodanexamen
Dojo examendag is zondag 19 juni.
Zaterdag 25 en zondag 26 juni doet Francisca Sensei mee aan een Aikikaistage met alleen vrouwelijke Sensei. Mannelijke aikidoka, graag meedoen.
Vrijdag 22 juli begint de zomerschool van Wilko Vriesman. Francisca Sensei gaat er elk jaar heen.

Zie vooral ook ons blog na deze data.

Empty Mind Films

2011-02-12T13:07:00.006+01:00

Edited clip taken from a new film release by Empty Mind Films; Art of the Japanese Sword.

Trailer for the same release by Empty Mind Films; Art of the Japanese Sword.

This clip is the opening sequence of the Aikido from The Empty Mind Documentary. It features the early morning class of Moriteru Ueshiba or Doshu. Ben Peacock, a student training at the World Headquarters in Tokyo introduces the segment.

http://emptymindfilms.com/

http://www.youtube.com/user/emptymindfilms

Visiting the New York Aikikai

2011-02-05T01:07:00.009+01:00

This January I was in New York for business and, for the second time in my life, I had the opportunity to practice at the New York Aikikai for a few days. It's a wonderful experience that I recommend to anyone!

The New York Aikikai is located in the Chelsea area of Manhattan. The dojo, which was established almost 50 years ago, is led by Yoshimitsu Yamada Shihan and, until his death last year, Seiichi Sugano Shihan. Both were uchi deshi of O-Sensei.

This dojo has an amazing roster of high-ranking instructors that is probably second to only the Hombu Dojo in Tokyo. These include six 7th Dan Shihan, four 6th Dan and five 5th Dan. Each instructor teaches one hour and there are up to six classes each day, so the person who was teaching you one hour could end up being your uke the next.

The atmosphere at the dojo is quiet yet dynamic. It's formal and informal at the same time, newcomers are treated warmly and the people are as diverse as New York itself. Classes are focused and physically intense, people practice at a high pace and techniques are generality executed with zest.

The dojo is also home to a changing group of uchi deshi from all over the world. They have their own quarters on the second floor and in addition to taking every class, they are expected to clean and organize the dojo.

The dojo is quite compact. There is a small reception area, a general hallway with an administrator's corner, and there are dressing rooms for men and women. The upside: they have showers and free towels. The downside: there are dozens of dirty gis hanging in the men's room and when the sun's up they smell kind of funky…

Nice detail: alongside the dojo wall there are several long planks of wood with nails hammered in them. From each nail hangs a small strip of wood with a person's name on it. The names are ordered per rank, so you can which person holds what rank.

So, if you are ever in the area, visit the dojo. People from out of town are welcome to join practice: all you need to do is pay a small mat fee each time. It's well worth the time, money and sweat!

Kashima Shin Ryu Video

2011-01-22T10:54:00.014+01:00

Morgen zondag 23 januari zal ik in het zwaarduurtje van 15 tot 16 uur een filmpje tonen van Kashima Shin Ryu. Drie van de vier trouwe studenten zijn er niet en misschien is dit de gelegenheid om ook anderen te interesseren aan deze klas deel te nemen. Iedereen mag er aan meedoen en het is echt een aanrader om meer inzicht te krijgen in wat je met Aikido doet.

Tomorrow Sunday 23d of January I will show a film of Kashima Shin Ryu during sword class time 15 - 16 o'clock. Three of the four regular students will not be there and maybe this is an opportunity to interest others to join this class. Everyone is welcome and you will get more insight in what you are doing in Aikido.

(not the videos that will be shown)

Kangeiko 2011

2011-01-13T11:37:00.003+01:00

あけましておめでとうございます (Happy New Year!)

Crazy Sword skill ;)

2011-01-10T13:39:00.002+01:00

Vrolijk Kerstfeest!

2010-12-24T10:25:00.002+01:00

(kalkoen: now remember, the kote gaishi technique can come in handy, especially at christmas, when you're more likely to come face to face with a knife)

Aikido dancing ;)

2010-12-16T14:54:00.001+01:00

Tenderness, playfulness and fierceness: an exploration

2010-12-16T13:15:00.002+01:00

These past few months, I have been thinking about the use of energy in daily life and Aikido. I decided to write down some of these thoughts, even though they are far from coherent. So as you read this, please consider this as a work in progress and an exploration.

When we talk about energy in daily life, we tend to talk about quantity: the number of calories in food or the output of a power plant, for example. When we talk about people, we say things like “I am low on energy” and “she has a lot of energy to get things done”.

Incidentally, I see this focus on quantity as a broader symptom of modern society. We tend to focus on the ‘how much’ of things, such as the speed of a car, the height of our salaries, or the amount of time we have before something needs to be done.

When talking about energy in Aikido, I hear people talk about direction and intention more than quantity. This reminds me of what someone once told me, which is that “energy flows where attention goes.” In sword fighting we speak about Ki-Ken-Tai, which I think in essence means the same.

So there is direction and there is quantity, but there must be other ways of looking at energy. And in doing so, I have been inspired by an idea that I believe originates with Dr. Stephen Gilligan, a US-based therapist, trainer and former Aikidoka.

Rather than just talking about quantity, Gilligan talks about the quality of energy. So rather than the amount, it’s the kind of energy that is of interest. And Gilligan distinguishes between three archetypical energies: tenderness, playfulness and fierceness.

Tenderness
Tenderness is the energy of the lover. It is expressed by being gentle, careful, caring and sympathetic to yourself and others. It is a quiet, soft connection between two people, like when a parent embraces a child.

I think tenderness is also a receptive energy, a willingness to open up to and connect with another person. The way I see it, good ukemi requires tenderness. Ukemi is the ability to blend with nage (musubi), to constantly connect and to be attentive to every movement.

Too much tenderness, however, leads to what Francisca Sensei calls “being too civilised”. It can lead to insincere attacks – say, a shomen that does not really strike the partner – or the uninspired execution of a technique so that it lacks martial merit.

Too little tenderness, on the other hand, creates Aikido that is egocentric. Executing a technique without (enough) tenderness means you force a technique onto someone or execute a movement without regard for your partner’s ukemi. There is no Ai without tenderness.

Playfulness
Playfulness is the energy of the joker. Playfulness emerges when you let go of dogma/boundaries and allow spontaneous movement to occur. It’s the energy of curiosity and creativity, of acting out of freedom. Children, for example, are naturally full of playfulness (at least as far as we adults allow them to be).

Playfulness is also a state of lightness, of not being attached to a preconceived outcome. I think playfulness is a great energy to have when doing juwaza, because you have to create something in the moment without thinking about it beforehand.

Is there such a thing as too much playfulness? I think so, if it undermines the discipline and consistency of your practice. If Aikido is only playful, it ceases to be a martial art and becomes a dance instead, in which movement only exists for the sake of itself.

And too little playfulness? I guess that means you stay stuck in form. It makes you oblivious to ‘what else’ is possible and means you force a form unto you and your partner, instead of adapting to the unique conditions of the moment. Without playfulness, Aikido ceases to be a creative art and instead becomes a bunch of clever techniques.

Fierceness
And finally there is fierceness, the energy of the warrior. It’s a powerful energy that protects self, others and the boundaries in between. To be clear: fierceness is not aggression, which is fear turned outward across another person’s boundaries. Rather, it’s an unwavering commitment to one’s personal integrity.

In Aikido, fierceness is expressed in a wholehearted attack or the ability to step into the line of attack. Fierceness is taking the centre line or advancing towards an opponent during randori. Fierceness says “This is me, this is my boundary, respect it.”

Too much fierceness may make Aikido effective but harsh, say a tenshi nage in which you bash your partner’s face, rather than connect with it. Your partner will feel manhandled, which makes it hard (and unattractive) to perform safe and smooth ukemi.

And yet without fierceness you cannot be independent and whole, because people will cross your physical and emotional boundaries. Without fierceness, you cannot step into the line of attack to perform irimi tenkan (say, in katatedori ikkyo) and you will retreat and crumble during randori.

Balancing energies
With this idea of tenderness, playfulness and fierceness in mind you may find it easy to notice these energies in yourself and others. And I am sure you can think of people in your life who are predominantly tender, playful or fierce.

Perhaps you can also imagine situations in which you rely on one type of energy. When our integrity is threatened, we may need to respond with fierceness. Playfulness is a good way to get unstuck from old patterns. And tenderness is crucial in any kind of intimate relationship.

At the same time, I wouldn’t be surprised if many of our personal problems are rooted, in part, in our reliance on one type of energy only. Fierceness may not be the best strategy for dealing with an anxious partner. Tenderness is not helpful when people are doing things that hurt you. And sometimes we need to confront issues head on, instead of beating around the bush.

Personally, I believe that we can become happier and more fulfilled if we balance our three energies. If we are tender and fierce at the same time, we can be clear about our boundaries without being aggressive. If we are playful and fierce, we replace struggle with ease when dealing with life’s challenges. And tenderness and playfulness combined can give any relationship the creativity and intimacy on which it thrives.

When you think about it, you could even see the development of Aikido as a shift in the balance of energies. Daito-ryu Jujutsu, one of Aikido’s roots, is fierce but not very tender. In part because of the influence of the Omoto-kyo religion, which emphasises love and compassion, O-Sensei transformed Daiti-ryu into Aikido. My personal opinion is that beautiful Aikido shows tenderness, playfulness and fierceness.

On the mat
I have tried to apply this thinking on energies to my own Aikido. Sometimes I am too fierce and not playful enough, and I am only now beginning to discover what it’s like to be really tender with my partner. It’s way for me to give myself feedback and to help me learn.

I wonder whether it might do the same for you. So ask yourself: what energy is dominant within you? Which energy would you like to cultivate more of? How would this change your Aikido and day-to-day life?

Again, what I have written here is an exploration. I wonder about the relationship between ki and these three energies. Perhaps it’s better not to call them energies, but ‘inner states’, because it relates to how we are in the world. If you have some thoughts or feedback that can help me, then by all means let me know!

Ilja

Exam pics

2010-12-16T09:28:00.007+01:00

These pictures were taken by the partner of Monique, who did her 2nd kyu exam. If anyone else has any pictures, let me know!

Cleaning and Exams!

2010-12-13T09:25:00.005+01:00

On Sunday we had the traditional dojo cleaning and kyu exam combo. As always, we scrubbed, dusted, shined and re-organised to our heart’s content. Who ever knew our windows could be so clear?! The dojo looks brand new again, so thank you to everyone who chipped in.

At 16:00 sharp the exams began, this time in a slightly different format and with a new kyu system in place. Patty and James judged the lower kyus and Francisca Sensei and Robert Sensei examined the higher kyus. Master of ceremony Ilja kept the proceedings on track using two watches and a bronze bell.

While the exam board was deliberating, Erik, Arnoud and Ilja gave a short demonstration of sword katas from the Kashima school, which we practice on Thursdays and Sundays. These lessons complement one’s Aikido practice, so everyone is encouraged to try them out.

Then it was the time for that most anticipated of moment: the results. Everyone got personal feedback from the exam board and some suggestions for further learning. As it emerged that everyone had passed, nervousness gave way to joy and pleasure. It was wonderful to see how everyone had progressed!

Congratulations to:

- Miguel, Emiel, Felix, Ron, Raymond and Frederik (6th kyu)
- Lei Yan, Alain (5th kyu)
- Peggy, Arnoud and Felicia (4th kyu)
- Erik (3rd kyu, so he now gets to wear hakama)
- Monique and Ashika (2nd kyu)

Once the official exam was over, there was time for the traditional communal meal. There were homemade dishes, delicious sweets and an assortment of drinks. It was a good way to end the day and to move into the last week of practice before the holidays.

Tekening

2010-12-06T20:36:00.006+01:00

getekend door: Felicia en Eric

Heb je ook een mooie Aikido tekening of een leuk verhaal voor ons blog? Stuur deze dan door of geef deze af in de dojo.

Kangeiko

2010-12-06T14:13:00.004+01:00

Kangeiko is een budo traditie waarbij mensen het nieuwe jaar beginnen door een paar dagen lang 's ochtends vroeg in de kou te trainen. Het is een fijne en verkwikkende manier om het jaar te beginnen met iets waar je van houdt.

Wil je meedoen? Meld je dan aan via franciscasensei@gmail.com

Kangeiko is a tradition in budo whereby people start the new year by practicing in the early morning cold for a a few days. It's wonderful and energising to start the new year by doing something you love!

Want to join in? Then please sign up by mailing franciscasensei@gmail.com

Schoonmaak, examens en samen eten

2010-12-06T14:06:00.001+01:00

Op zondag 12 december maken we vanaf 13:00 met zijn allen de dojo schoon. Deze wordt gedurende het jaar al zo schoon mogelijk gehouden door vrijwilligers, maar twee keer per jaar krijgt de dojo een grote beurt. Dat is praktisch - een schone ruimte is fijner en gezonder om in te trainen - maar is ook een uiting van de gemeenschap die wij zijn. Dus toon je waardering voor de dojo en kom allemaal meehelpen.

Na de schoonmaak is er een korte training en starten de kyu examens om 16:00. Afhankelijk van het aantal kandidaten zal het examen ongeveer een uur duren. Daarna vieren we de examens, de schoonmaak en het einde van het jaar met een lopend buffet. Wil iedereen iets van eten en drinken meenemen? Zaken als salades, zoetigheid en gerechten voor vegetariërs worden altijd op prijs gesteld, net als exotische gerechten uit verre oorden.

On Saturday the 12th of December from 13:00 onwards we will come together to clean the dojo. Volunteers keep the dojo as clean as possible throughout the year, but twice a year we clean the place thoroughly. This is practical - it's nicer and healthier to practice in a clean space - and it's an expression of our sense of community. It's also a good way to show your appreciation to the dojo, so your attendance is appreciated.

Once we're done cleaning we'll have a short practice, after which the kyu exams will start at 16:00. Depending on the number of candidates, all exams combined will take around an hour. After that we'll celebrate the exams, the cleaning and the end of the year with a running buffet. Can everyone take some food or drinks? Salads, sweets and dishes for vegetarians are all highly appreciated, as are exotic dishes from faraway places.

Vakantie en winterschool

2010-12-06T13:57:00.003+01:00

De dojo is dicht van 18 december tot 2 januari. Van 27 tot en met 31 december is er wel de DAF winterschool. Voor meer info zie de vorige post.

The dojo will be closed between December 18 and January 2. The DAF winterschool will be held between December 27 and 31. For more information see the previous post.

Winterschool Wilko Vriesman

2010-12-01T10:18:00.005+01:00

In december wordt weer de winterschool gehouden onder leiding van Wilko Vriesman. Deze is van 27 december tm 31 december. Kijk voor meer informatie op de agenda van de DAF site.

Extend ki foward

2010-11-15T13:23:00.003+01:00

Cat versus aligator. Cat wins by taking the centre line and extending ki forward :)

Bregje's Baby

2010-11-13T08:03:00.006+01:00

Bregje sent us this beautiful picture of herself. She looks happy and healthy, doesn't she? Bregje says her little Aikidoka is doing a lot of mai and ushiro ukemi and that she's doing yoga to stay fit. She's due February 5th and hopes to rejoin us on the mat as soon as possible. Maybe we should start baby Aikido classes?

Japanese Marching Precision :)

2010-10-28T13:27:00.000+02:00

Beef - The Art Of Peace (o sensei)

2010-10-16T23:05:00.004+02:00

Een liedje van de Nederlandse band Beef, de gehele tekst bestaat uit uitspraken van o-sensei

Lyrics

Herfstvakantie kids

2010-10-13T15:31:00.000+02:00

Herfstvakantie kids valt samen met die van aikido voor de kids tot 12 jaar, namelijk van zaterdag 16 tot en met zaterdag 23 oktober.

Alle andere trainingen gaan wel gewoon door (m.u.v. Katori op dinsdag dan).

Onregelmatig Katori op dinsdag

2010-10-10T16:54:00.001+02:00

Tot nader bericht gaat om rooster technische redenen de Katori training op dinsdag avond voorlopig niet altijd door. Houdt dit blog in de gaten voor updates.

Heihō kadensho

2010-10-07T20:53:00.009+02:00

Also known as 'The Life Giving Sword'.

This is a translation of an important classic on Zen swordfighting. Yagyu Munenori was so widely renowned that he was appointed official sword instructor to two Tokugawa shoguns. (The position was always coveted by Miyamoto Musashi, but he never succeeded in gaining the post). Yagyu's style is known as the Shinkage-ryu style, for centuries the official style of the Tokugawa dynasty. His spiritual mentor was Zen priest Takuan. (And is therefore especially interesting to read in relation to The Unfettered Mind) Here, Yagyu's Buddhist spirituality is clearly reflected in his central idea of the "life-giving sword" - the notion of controlling an opponent by the spiritual readiness to fight, rather than during the fight. His mastery of restraint and diplomacy made him a trusted political and military advisor to the shoguns. This book is a look into a master swordsman's thoughts on nonattachment and even non-violence.

"You attain the victory by having your opponent make the first move."

> Lees het boek online (in het Engels, 145p.)

Schedule change, part II

2010-10-05T18:53:00.003+02:00

Last month, we announced that Anni and Francisca Sensei would swap classes on Friday and Monday. This will not happen after all. So Anni will continue to teach the Friday evening class and Francisca Sensei will continue to teach on Monday evening.

In Memoriam Sugano Shihan

2010-09-22T08:24:00.007+02:00

Not even two months after Tamura Shihan died, we got news that Sugano Shihan passed away on August 29. Sugano Shihan was an uchideshi of O-Sensei and he taught in Australia and Belgium before settling in the US. There he has been teaching in the New York Aikikai along with Yamada Shihan. He has been to the Netherlands on occasion to teach a seminar.

Here's an interview with Sugano Shinan you might like to read.

Schedule change

2010-09-22T08:14:00.005+02:00

The schedule of classes is about to change. As per Monday November 1, Anni wil teach the Monday evening class (20:00 - 21:30) instead of the Friday class. Francisca Sensei will take over the Friday class.

Roosterwijziging per 1 september

2010-09-01T00:03:00.000+02:00

De vroege vogels verhuizen van de woensdag naar de maandag van 06:30 - 07:30, een sterk begin van de week!

Messenger

2010-08-28T10:39:00.005+02:00

Mary Oliver is arguably one of the greatest contemporary American poets. Her work, which spans more than four decades, is filled with a quiet wonder about nature and our place in it. This poem below is both joyful and pensive, quiet and exuberant at the same time. A bit like when in Aikido we flow with our partner, so I thought I'd share it with you. Enjoy!

Messenger (by Mary Oliver)

My work is loving the world.
Here the sunflowers, there the hummingbird —
equal seekers of sweetness.
Here the quickening yeast; there the blue plums.
Here the clam deep in the speckled sand.

Are my boots old? Is my coat torn?
Am I no longer young, and still not half-perfect? Let me
keep my mind on what matters,
which is my work,

which is mostly standing still and learning to be astonished.
The phoebe, the delphinium.
The sheep in the pasture, and the pasture.
Which is mostly rejoicing, since all ingredients are here,

which is gratitude, to be given a mind and a heart
and these body-clothes,
a mouth with which to give shouts of joy
to the moth and the wren, to the sleepy dug-up clam,
telling them all, over and over, how it is
that we live forever.

More about Oliver can be found at the Poetry Foundation. Some more of her poems are
- here
- and here

The Demon's Sermon on the Martial Arts

2010-08-20T11:10:00.012+02:00

Woven deeply into the martial traditions and folklore of Japan, the fearsome Tengu dwell in the country's mountain forest. Mythical half-man, half-bird creatures with long noses, Tengu have always inspired dread and awe, inhabiting a liminal world between the human and the demonic, and guarding the most hidden secrets of swordsmanship. In The Demon's Sermon on the Martial Arts, a translation of the 18th-century samurai classic by Issai Chozanshi, an anonymous swordsman journeys to the heart of Mt. Kurama, the traditional domain of these formidable beings. There he encounters a host of demon; through a series of discussions and often playful discourse, they reveal to him the very deepest principles of the martial arts, and show how the secrets of sword fighting impart the truths of life itself.
The Demon's Sermon opens with The discourses, a collection of whimsical fables concerned with the theme of transformation--for Chozanshi a core phenomenon to the martial artist. Though ostensibly light and fanciful, these stories offer the attentive reader ideas that subvert perceived notions of conflict and the individual's relationship to the outside world. In the main body of work, The Sermon, Chozanshi demonstrates how transformation is fostered and nurtured through ch'i -- the vital and fundamental energy that flows through all things, animate and inanimate, and the very bedrock of Chozanshi's themes and the martial arts themselves. This he does using the voice of the Tengu, as the reader is invited to eavesdrop with the swordsman on the demon's revelations of the deepest truths concerning ch'i, the principles of yin and yang, and how these forces shape our existence. In The Dispatch, the themes are brought to an elegant conclusion using the parable of an old and toothless cat who, like the demon, has mastered the art of acting by relying on nothing, and in so doing can defeat even the wiliest and most vicious of rats despite his advanced years.
Chozanshi's deep understanding of Taoism, Buddhism, Confucianism, and Shinto, as well as his insight into the central role of ch'i in the universe, are all given thoughtful treatment in Wilson's introduction and extensive endnotes. A provocative book for the general reader, The Demon's Sermon will also prove an invaluable addition to the libraries of all those interested in the fundamental principles of the martial arts, and how those principles relate to our existence.

It has been said that even Morihei Ueshiba was trained by a Tengu in the mountains of Mt. Hongu.
(Read more)

ISSAI CHOZANSHI (1659-1741) was the pen name of Niwa Jurozaemonn Tadaaki, a samurai of the Sekiyado clan. Among his works, The Demon's Sermon on the Martial Arts (1729) and The Swordsman and the Cat (1727) are his most famous.

> Read part 3 'The Swordsman and the Cat' online (shortened version in English, 4p.)
> Read Book @ Google books

Ai-Kid-You ;)

2010-08-19T12:03:00.006+02:00

A Fractured Introduction to Aikido "Terms":

General Words

Aikido	"Aikido" means "the path of spiritual harmony" except when it means "the way to unite one's inner energy" or when it means "the way of unity with the universal force;" unless you have a Chinese grandmother, in which case it means "the way of holding breath." Which is why we are drowning in arguements, sorry, philosophical discussions about the existence of "ki."
Marital Art	Aikido is a marital art (that's why there is an altar in the dojo) that grooms you for unbridled self-defense.
Ukemi	The history of ukemi: A big fat bully was really tired. He saw a skinny little guy who looked like he had a lot of energy. He grunted "You carry me" as he went to climb aboard the hapless fellow's back. The skinny little guy executed a perfect forward roll. Being too focussed on the predicament in which he had found himself he never did make exact sense of what the bully said, replying "ukemi, indeed!" as he walked away. And to this day we call our rolls and falls "ukemi" in his honor.
Tai Sabaki	Similarly, "tai sabaki" results from the mis-hearing of "Thai souvlaki," which everybody knows is actually Satay, or chicken on a skewer; the significance is that in olden days if your footwork was done chicken-toed, the teacher would skewer you. Nowadays they just glare.
Aikido "Styles"
Aiki-Just-So	For the finicky; they never progress past ikkyo because nobody ever does it well enough.
Bike-ido	Developed by bicyclists tired of being run off the road; the only style that does a "true" kaiten-nage.
Boo-do	Stealth techniques, possibly ninja-influenced, in which uke initiates attacks by leaping out of hidingwith a shout.
Haikudo	Appeals to enthusiasts of Japanese culture who cannot decide if they prefer to study poetry or martial arts.
Iko-Iko-Ido	Bizarre regional style of New Orleans characterized by rythmic technique and brightly colored costumes.
Nike-kai	Practitioners wear gis made in special sweatshops; during practice of kokyudosa are heard to make a loud "swoosh" during exhalations.
Reikido	Tntegrates body work and body arts in one discipline so you can throw your back out and put it back into place in the course of one technique.
Waikikai	Hawai'ian regional style, done on long boards.
Aikido "Techniques"
Tushie-nage	This technique is never taught, but beginners invariably discover it the hard way.
Baptism-nage	Kaiten-nage done in a body of water. Potentially lethal.
Ten-pin-nage	Randori against ten attackers in a long narrow dojo, scored as in bowling. "Strikes" do not mean "atemi" in this application.....
Jujube-nage	Uke is distracted by offers of candy, then thrown hard; likely inspired by Dr. Who Sensei and his famous "jelly baby atemi."
E-I-E-aido	The Old Macdonald style; the art of live blade drawing and quartering, with livestock as uke.
Go-flya-kaitenage	Technique in which uke is projected out of the dojo, outdoors into a thunderstorm (with Ki of course). First cited in Poor Richards Alamanaikido.
Delicate-tessen	Technique favored by southern belles, in which uke is distracted by the fluttering-eyelash atemi, then flattened by whipping forward of the iron-ribbed fan. Nage settles back into rocking chair, murmuring "my, my, my..." (with thanks to JonM, Blake, and Chuck)
Cacciattori Chickennage	Italian dish prepared one-handed by Aikido-Listers being tested for rank (with thanks to Ivan.....)
RyeOatTandori NoChickennage	East Indian vegetarian variation of the above.
Rant-ori	Multiple verbal attackers (when performed seated, known as "Seiza Who?")
Tai-No-Hankie	Basic technique for blending your nose with the sleeve of your gi.
Rokyo	You will be pinned by a drunk chanting "We will rock you"
ChiChikyo	You will be pinned by a high-heeled nage in a Chanel gi.
Hatchkyo	You will be pinned by a brood hen named Sky
Queuekyo	You will be pinned by a whole line of people
Jukyo	You will be pinned by the legendary Rabbi sensei, Matt Burn
Aikido "Attacks"
HeyManUchi	Attention-getting strike
HeManUchi	Repeated strikes, closed fists alternating, to one's own (hairy) chest
LikeCoolManUchi	Left-of-center strike to the bongos
EthelMerManUchi	Show-stopping stike that gets you right here
YesManUchi	Strike with a rubber stamp
NormanUchi	Sat next to me in third grade at P.S. 269, Brooklyn

Source: http://www.aikiweb.com/humor/rosen2.html

Ezra is geboren!

2010-08-11T14:59:00.003+02:00

Een familiebericht:

Afgelopen maandagochtend ben ik op babybezoek geweest bij Ellen van Beek. Ze heeft een dochtertje gekregen dat Ezra heet. De bevalling is heel vlot gegaan en Ellen en haar man Marc zien er heel gelukkig uit. In de hal hangt het geboortebericht en daarnaast kun je wat aan haar pennen op een kaartje dat ik gekocht heb om diegenen die Ellen nog kennen de gelegenheid te geven om te reageren.

Francisca

Non-Violent Communication

2010-08-03T17:15:00.004+02:00

In Aikido we sometimes say: ”Move yourself, don’t move the other.” When we move the other - when we do a technique onto someone – we treat them as an object, which means there can be no Ai. If we move ourselves and connect to the other, the other becomes an extension of ourselves. Then, when we move, the other moves in harmony with us.

A similar principle is the cornerstone of Non-Violent Communication, a process of personal communication pioneered by Marshall Rosenberg. NVC focuses on two things: honest self-expression (exposing what matters to oneself in a way that's likely to inspire compassion in others) and empathy (listening with deep compassion).

Let me explain using an example. Imagine at home someone is playing their music really loud. This is upsetting you. At some point, you may confront this person with annoyance in your voice. “Come on man, you are being really loud, don’t be so annoying.”

This way of communicating tends to be counterproductive. The other cannot but feel attacked, which usually generates verbal or physical aggression, which in turn undermines the relationship. “Mind your own business, you always play your stupid music loudly and you shout on the phone.” Forget about Ai in that house….

NVC has an alternative approach that encompasses four steps: observation, feelings, needs and requests. This may look like this. “I am noticing really loud music. This is making me feel uncomfortable. I am studying and I feel the need for some quiet. I would like to ask you to turn down the volume a bit.”

This approach is fundamentally different and will get you a completely different outcome. After all, the other is not being judged and it's hard to argue with someone's feelings and needs. True, the other may decline your request, but the communication process itself will not get in a way of being heard by and listening to someone else.

Try it on for size, it’s good fun and actually quite simple to use. The easiest thing to do is to start each sentence with ‘I’ instead of ‘you’.

So in the dojo don’t say “You are being rough, relax.” but say “I am not comfortable at this pace, could you please slow down.” Or say “I would like us to be more connected while moving” instead of “you are being a bad uke.” Moving from blaming/judging to identifying needs/facts will get you empathy rather than a counterattack.

There is a lot more to NVC than this, so if you are curious have a look at http://www.cnvc.org.

Angry White Pyjamas

2010-08-01T00:05:00.001+02:00

"Angry White Pyjamas, An oxford poet trains with the Tokyo riot police"
by Robert Twigger (source: Wikipedia)

Angry White Pyjamas is a book written by Robert Twigger about his time in a one-year intensive program of studying Yoshinkan aikido.

The book is set in Tokyo in the mid-1990s. Twigger is living with two friends in a tiny apartment near central Tokyo. They all decide to enrol at the Yoshinkan Hombu Dojo in order to get fit and break out of their sedentary life-style.
Soon after beginning regular training, Twigger decides that the only way you can truly experience aikido is to do the Yoshinkan Senshusei course, a gruelling 11-month program to train up instructors of Yoshinkan aikido. The course consists of four hours of training, five days a week, in addition to dojo-cleaning duties, special training weekends and demonstrations.
Twigger spends the majority of his time describing the rigor and sometimes agony of the very intensive course. He refers to doing kneeling techniques, or suwari-waza, until his knees bled, only to practice the next day and in so doing tear open the scabs. He describes techniques being performed with such vigor and intensity that smashing one's head into the mat was a frequent occurrence.
Other experiences on the course include "hajime" sessions where one technique is performed repeatedly, without a break, sometimes for up to half-an-hour or more. During these sessions, trainees sometimes pass out or vomit, especially in the summer months. Instructors sometimes dish out punishments to trainees if they feel they are not pushing themselves enough, including rounds of push-ups, sit-ups and bunny hops.
Other people featured in the book include several top Yoshinkan instructors, including Chida, Shioda and Chino senseis, as well as Robert Mustard sensei, the chief foreign instructor and David Rubens Sensei from England. Teachers are sometimes portrayed as being quite cold and occasionally brutal and unsympathetic to the students, whom they are trying to push to greater and greater efforts in order to build their technique and "spirit".
In addition, Twigger describes other aspects of Tokyo and his life there, including his relationship with his girlfriend and her family, his work at a Japanese high-school as an English teacher, and stories of living with his two flatmates. He also gives thoughts and observations about Japan and the Japanese culture.

Criticism

Twigger has been condemned by many martial artists for his tone and substance alike in this book. In a particularly controversial passage, he remarks that he was overjoyed to hear that Gozo Shioda-sensei had died, because it meant a week's break from training. Especially from the stoic viewpoint of much of budō philosophy, his continual complaining about hardship, while clearly motivated by genuine difficulty, is also suspect. Twigger clearly knew what he was getting himself into by signing up for such an intensive course, critics argue, and it reflects poorly on his character that he would then write a book essentially "whining" about how hard it was.
Some people have also complained about what they feel are personal comments and negative portrayals of other senshusei students, and of some of the teachers as well.
http://www.koshinkan-aikido.co.uk/articles/pyjamas.htm This article called 'Elated White Pyjamas' discusses Sensei David Rubens views, whos website can be found here. http://www.meidokan.org/yoshinkan/The_Teachers.html

Praise

Others have credited Twigger for his frank honesty in the way he describes the course and people at the dojo. As opposed to writing a "clean" version to keep people happy, he describes the course as he honestly felt about it, i.e. a very difficult, frustrating, and demoralizing experience. Some have also said that the book has generated more interest in the Yoshinkan aikido and the senshusei course, and inspired some people to train in Yoshinkan aikido.

Zomerrooster

2010-08-01T00:02:00.001+02:00

De dojo gaat ook van de zomer genieten en daarom is er van 1 juli tot 1 september zomerrooster. Voor de kids van -12 jaar is er geen les van 2 juli tot 15 augustus. Alleen de volgende lessen zullen gegeven worden:

dinsdag 20.00-21.30 Robert, alle niveaus en leeftijden
woensdag en vrijdag 19.00-20.00 Anni, alle niveaus
donderdag 19.30-21.00 Francisca, alle niveaus
zaterdag 12.00-14.00 Robert, alleen hakama dragers
Katori: dinsdags v.a. 21.30, zaterdags als gewoonlijk.

Fijne zomer iedereen. Rust uit, heb lol en kom gezond weer terug.

How many Aikidoka? ;)

2010-08-01T00:01:00.001+02:00

Q: How many Aikido students does it take to screw in a light bulb?  
A: None. Aikido students don't attack problems.

Q: Ok, so how many Aikido students does it really take to change a light bulb?  
A: One, but the light bulb must initiate the attack.

Q: How many Aikido students does it take to screw in a lightbulb?
A: Two. One to perform the technique, and the other to take the fall

Q: How many Aikido Instructors does it take to change a light bulb?
A: One. But first he (or she) will show you five wrong ways to do it before showing you the right way.

Naar de zomerschool

2010-07-19T09:30:00.014+02:00

Oorspronkelijke tekst door Francisca Sensei:
Op de zomerschool hebben Ruth en Alex met mij getraind. Het thema was de drie stadia pressie van de basis, openen van de borstkas en het laten vallen van het diafragma te oefenen in verschillende technieken. Elke ochtend begon met zwaard. Ook daarin kwam het thema tevoorschijn en leerde je vrij te komen van tegenhouden. Buitenkans was dat Christian Tissier de eerste vier dagen voor de helft van de tijd (per dag twee en een half uur) les gaf. Dat niet meer mensen van onze dojo die kans gepakt hebben! Als je de volle zomerschool had gevolgd, had je een boost van 40 uur gemaakt. Wilko Vriesman had enkele speelse, gekke oefeningen bedacht, leuk voor jong en oud, maar hij zei er ook wat van als er te lauw geoefend werd, dat wil zeggen zonder betekenis.

De hitte nam gelukkig wat af aan het eind van de week, zodat het zelfs leuk was vrije vallen te doen als je het kon tenminste. Idris en Alex hadden zich goed voorbereid op het examen zaterdag en vertegenwoordigden onze dojo daarmee zoals wij een shodan graag zien opgaan. Idris kreeg een heleboel felicitaties te verduren. Zelf kreeg ik een compliment van Tom Dijkman dat Idris het goed gedaan had. Jammer vond ik dat hij tegelijk met drie mannen uit Saoedi-Arabie de suwariwaza en hanmihantachiwaza moest doen maar het kwam weer een beetje goed toen hij uit yokomen twee technieken mocht kiezen en Alex over de heup gooide en een gewone shihonage met vrije val. Dat was alles, maar ja, je ziet in een oogwenk dat Idris de shodan dik en dwars waard is. We kunnen trots zijn op onze nieuwste danhouder.

Je vindt anderen met wie je fijn traint en op de tweede foto zie je mijn aikidogenen in een jongetje van twee jaar, bijna niet van de mat te slaan.

En er was natuurlijk voetbal. Wilko speelde daar leuk op in onder andere door ole te roepen als je de opdracht goed uitvoerde of extra gas te geven als uke Spanje voorstelt. Er werd gevraagd wie voor Spanje was en er gingen best een paar handen omhoog. We ontdekten dat onze aikidovriend Vincent een rasechte Spanjaard is, geboren in Valenffia.

Ik had een vacantiepark huisje gehuurd, zo een als op de foto zodat ik wat familie mee kon nemen en Idris heeft ook gezellig bij me gelogeerd. Aikido vriend Miguel heeft voor ons een heerlijk maal bereid bij ons thuis, een fusion van bulgur, tahin met bietjes, spinazie met serundeng, in rendang kruiden gemarineerd rundvlees en toe aardbeien met basilicum. Zalig! Ook Joris, mijn man heeft lekker gekookt voor Idris en Alex, vegetarisch namelijk verse pasta met walnootsaus, tomatensla en toe chocoladevla met slagroom.

Je ziet ons op de foto te Lochem waar wat leuke pandjes, winkeltjes en restaurants zijn maar we gingen voor ijssalon Mimmo waar we veel hartelijkheid kregen op z'n Italiaans.

Alex en ik gaan elk jaar naar de zomerschool. Ruth gaat beslist volgend jaar een hele week. Wie weet heb ik jullie geinteresseerd om ook eens te gaan. Je kunt komen zo lang en zo kort als je wilt en je kunt kiezen voor een hotel, huisje of camping, alleen of met anderen. Markelo is een gebied voor fietsers en wandelaars, dat soort toeristen. Alleen het slapen op de mat is er niet bij. Op zich vind ik dat ook niet zo aantrekkelijk omdat je goed moet kunnen rusten tussendoor. Ik heb in ieder geval weer inspiratie opgedaan. Zie jullie op de mat!

Idris geslaagd voor Shodan

2010-07-17T22:19:00.004+02:00

Idris is geslaagd voor Shodan tijdens de zomerschool in Markelo.
Van Harte Gefeliciteerd!

In Memoriam: Tamura Shihan

2010-07-17T10:09:00.010+02:00

Sad news for the world of Aikido: Nobuyoshi Tamura Shihan passed away on July 9 at the age of 77.

Wikipedia says about Tamura: "son of a kendo teacher, Tamura entered the Aikikai Hombu Dojo around 1953 as an uchi-deshi (live-in student) of aikido founder Morihei Ueshiba. He was one of Ueshiba's favorite pupils and since 1964 has greatly contributed to the development of aikido in Europe and France in particular.

He was the National Technical Director (DTN) of the FFAB (French Federation of Aikido and Budō). He held the rank of 8th dan and the title of Shihan. Throughout his teaching career he trained many others instructors in various countries around the world but foremost Western Europe."

I know Francisca Sensei trained with him in her early Aikido years. Personally, I have had the pleasure to attend some of his seminars, most recently in 2008 at the Lesneven summer school. I was genuinely awed by his Aikido: he had a quiet fierceness about him. He came across as humble, yet always ready to pounce with impossible precision.

It's hard to find decent movies of him, but there's this one on YouTube:

Anyone else have memories of him they want to share?

Naar Patrick Cassidy stage

2010-07-15T09:34:00.009+02:00

Oorspronkelijke tekst door Monique Rijksen:
In het weekend van 26 en 27 juni zijn we naar de stage van Patrick Cassidy geweest in Utrecht. Op zaterdag waren mee: Ilja, Karin, Francisca, James en Monique. Op zondag was de groep iets kleiner namelijk: James, Karin en Monique. Het thema was Moving from Inspiration.

Hierover zegt Patrick Cassidy: "In my perspective, inspiration is that which arises out of the unseen depths of our selves and gives birth to creativity. It gives us the energy to take a step that does not conform to our fear, doubt, or worry.

We could look at Aikido as a movement of Inspiration. Moving from inspiration expresses intelligence. Our action in Aikido can be fueled by Inspiration, guided by an Intelligence that is beyond self concerned thought or fear.

To move from this inspiration, we need to take a risk. To take a chance to move outside of conditioned pattern. This seminar is an invitation to look into this question of moving from inspiration."

Bewegen vanuit je intuïtie in plaats van uit je hoofd. Je vrij voelen om te bewegen en de geleerde technieken loslaten. Dat was zeker niet makkelijk. Het mooie was dat door de opbouw van de training en het gebruiken van muziek erbij iedereen bij de juwaza aan het eind van de dag heel vrij, mooi en vloeiend bewoog. De geleerde technieken komen dan als 'vanzelf'.

Kenjutsu training ;)

2010-07-08T19:48:00.001+02:00

A GREAT comedy sketch by Katocha and Kenchan (from the band/comedy group Dorifu).
It is about a disciple trying to be taught in the sword arts, but his master does not consent.
Any resemblance to actual facts, people and events is purely coincidental.
English subbed. Enjoy!

Katori iets vroeger ivm halvefinale WK

2010-07-05T14:39:00.003+02:00

Door de 2-1 overwinning op Brazilië staat Nederland dinsdag in de halve finale van het WK 2010.
Velen van ons willen uiteraard graag zien of we deze keer ook de finale kunnen halen.
Vandaar dat de Katori training deze dinsdag (06-07-2010) verplaatst wordt naar 18.45u.

Daan Loeff geslaagd!

2010-07-01T22:09:00.007+02:00

Daan Loeff heeft vandaag tijdens de eerste les van het zomerseizoen succesvol examen gedaan voor 5e kyu. Wegens ziekte kon hij niet aanwezig zijn tijdens de reguliere examendag.

Voor de ogen van Francisca Sensei en kersverse shodan Robin deed hij met Yumiko als uke een serie technieken voor. En hij is geslaagd!
Names alle leden van de dojo: gefeliciteerd!

Kinderstage

2010-07-01T00:01:00.003+02:00

Let op de uitnodiging voor de kinderstage onder leiding van Lydia van Zijl, eind augustus

Keep the channel open

2010-06-23T09:59:00.006+02:00

There is a vitality
From Martha Graham to Agnes de Mille

“There is a vitality, a life-force, a quickening that is translated through you into action. And because there is only one of you in all time this expression is unique.

If you block it, it will never exist through any other medium and be lost.
The world will not have it.
It is not your business to determine how good it is
nor how valuable it is:
nor how it compares with other expressions.

It is your business to keep it yours, clearly and directly, to keep the channel open.”
[source]

Geen Katori ivm WK Nederland-Japan

2010-06-16T00:26:00.012+02:00

In verband met de WK wedstrijd Nederland-Japan op zaterdag de 19e juni is er geen Katori les. De Aikido les gaat wel gewoon door.
We wensen iedereen die gaat kijken veel plezier en een spannende wedstrijd.

Jullie voorspelling kunnen jullie kwijt in de 'reacties'
(onderaan elk bericht).

update: 1 - 0
update2: Nederland en Japan beiden door

Examendag juni 2010

2010-06-15T00:03:00.005+02:00

De halfjaarlijkse examendag begon met het spic en span maken van de dojo. Ook daarin zie je de spirit van de dojo.
Het was van iedereen een examen zoals wij dat graag zien: strak en duidelijk.
De voorbereiding liet niets te wensen over bij Ruth en Roos, altijd aanwezig op de examentrainingen; Dat loont en was te zien.

6e kyu:	Alain Puiseux

5e kyu:	Eric Ras en Jaouad Boutkaboute, Marije Mars en Bram Naves, Yumiko Maekawa en Jennifer Aufenanger

4e kyu:	Tristan de Brouwer

3e kyu:	Ruth Caceres en Roos Naves

1e kyu:	Ilja van Roon

Trots op Robin, shodan

De examencommissie Francisca van Leeuwen, Robert-Jan Schiks, Anni Madeddu

On being taught

2010-06-14T13:30:00.009+02:00

Early on in life I was forced to become fiercely independent. Instead of relying on others for guidance, I taught myself. And rather than to invite feedback, I relied on my own sense of what was right. So for a long time, I felt capable and strong.

And while that was true, I was also tired and isolated. My fear of loosing control – because that is what it comes down to – had cramped my mind. And I had been shutting out others, who meant well and had things to say.

And I thought: this is no way to live. Spirit cannot thrive in exile. We are meant to relate and connect. So, slowly, I began to open my heart and mind to others. It was around that time that I came to the dojo and accepted Francisca, and later Robert, as my teachers.

Now, I enjoy being taught. It is pleasure to receive and accept guidance. This is what I mean when I say “onegai shimasu” at the beginning of every practice. It means: I am open, I am ready to give and receive in equal measure. I welcome you.

I try to approach ukemi with the same spirit, but it’s tough and often frustrating. There is still fear in my body and I tense up when making breakfall. And I still get caught up in my internal monologue, while I really want to listen to what my partner is doing.

There is progress and there is a long way to go. I guess it means I won't ever be bored in my life.

En het laatste kidsexamen vandaag

2010-06-12T14:36:00.003+02:00

Naast Tristan de Brouwer Yssi de Bock, geel, Francisco Borst oranje,
aan de andere kant van mij de zusjes Jay en Romi Westerbeke ook oranje
en mijn kleindochter Amke Schiks, haalde donderdag al oranje.

Geslaagd voor de Kinderkyu

2010-06-09T01:21:00.009+02:00

8 juni geslaagd voor de kinderkyu:

geel:	Willem Huijzer en Aleks Kozuchowsky
oranje:	Joram de Vries en Joris Palthe
groen:	Christopher Krynicki
blauw:	Merlijn Bergevoet en Oliwia Piasecka

10 juni geslaagd voor de kinderkyu:

geel:	Giselle en Lauren Marlisa, Nathalie en Sarah van Wasbeek
oranje:	Amke Schiks, Emma Smallenbroek, Stefanie Hut en Jay Jagroep, Lisanne Clignett en Sem Bom
groen:	Nisia en Emily Kemp

11 juni geslaagd voor de kinderkyu

blauw:

Kendra Tromp

12 juni geslaagd voor de kinderkyu

geel:	Yssi de Bock
oranje:	Francisco Borst, Jay en Romi Westerbeke

Gefeliciteerd!

Robin Bush geslaagd voor shodan

2010-06-06T22:01:00.011+02:00

Robin Bush is vandaag in Amsterdam geslaagd voor zijn shodan examen. Caroline Jongsten sprak namens de commissie over Robin's examen:

"We waren verrast, het was meer dan voldoende, een gerijpte shodan en het was een plezier om naar te kijken."

Robin van harte gefeliciteerd!

Examens

2010-06-05T00:08:00.006+02:00

Tijdens de zomerschool van zaterdag 10 tot en met zondag 18 juli te Markelo gaat Idris van Heffen op voor shodan van Wilko Vriesman.
Anni neemt de les van Francisca op donderdag 15 jui over.

Squirrly-ryu Aikido ;)

2010-06-01T18:52:00.001+02:00

Duizendmaal dank

2010-06-01T00:10:00.000+02:00

Oorspronkelijke tekst door Francisca Sensei:
Bij dezen deel ik duizendmaal mijn dank uit aan allen die iets met het hieronder beschreven feest te maken hebben gehad. Het zij in de voorbereiding, het zij met de aanwezigheid en niet mis te verstaan het weer in orde maken van de dojo.

29 mei, viering van mijn 70e verjaardag (14mei 1940):
Mijn leerlingen, vrienden en familie hebben samen voor een onvergetelijke feestavond gezorgd. Alleen al door er te zijn. Monique Huet kwam er zelfs voor over uit Parijs!

Velen hadden gehoor gegeven aan de oproep om voor OxfamNovib een klaslokaal te kunnen openen. Inclusief de opleiding van een onderwijzer kost dat 1000€. En dat is gelukt. Ilja van Roon, onze uitmuntende communicator overhandigde mij de bevestiging van OxfamNovib dat we een klaslokaal hadden gekocht ter ere van mijn verjaardag. Als je zo oud bent als ik en aikido een beetje begrijpt, gun je diegenen die het leven nog voor zich hebben, vooral de kansarmen veel geluk. Niettemin werd ik bedolven onder attenties varierend van bloemen, boeken, dvd, sieraden tot tekeningen. Zo lief en warm was het allemaal.

Clown Shorty bleek een goede keus voor de jongsten. Jammer genoeg bleek de Japanse animatie dvd "The cat returns" ineens onvindbaar. Gelukkig had Mathieu Colin een Japanse kinderfilm over een jongetje en een ninja als alternatief.

Onze kok Kamil Piasecki (van Restaurant at Home) traint bij ons en heeft zich uitgesloofd dat een ieder lekker kon smikkelen. Je begrijpt dat er veel te improviseren viel, want ons keukentje is te klein om zo'n banket aan te richten. De grote Bosch koelkast hadden we vervangen door een energiezuinig tafelmodel. Dus hadden we wat bijgehuurd. Helaas heeft Tristan de Brouwer 4 uur moeten wachten op de spullen. Arnoud Reinders was de stille kracht die deed wat er gedaan moest worden, afwassen, schoonmaken, opruimen.
Onder de partytent bleef het droog en de regen maakte het alleen maar gezelliger. Fijn was het voor de rokers, ze bestaan nog, maar vanzelf deden ze dat niet binnen.
Binnen was de dojo versierd met ballonnen en de mat bedekt met kleden waarover de gasten met schoenen konden lopen. Er was voorzien in een aantal acts waar ik als liefhebber van cultuur van genoot. Ashika Baan speelde een interessant muziekstuk op haar viool maar de begeleiding op piano ontbrak dus was het extra knap van haar in haar eentje al die melodiebuigingen en akkoorden te vertolken. Het boeide me van het begin tot het eind. Daarna kwam een geweldige, strakke demonstratie Aikido, zonder en met zwaard en Katori van Robert-Jan Schiks, mijn jongste zoon met Robin Bush en Mathieu Colin als uke. Hier en daar klonk het stemmetje van mijn kleinzoon Corto die al "Aikido" kan zeggen en "oh nee" als uke gegooid werd, en "moederskindje" zoals Robert zich noemde, wat de aanwezigen deed bulderen van de lach. Ik was heel trots op deze dubbele show.
Bijzonder was dat onze Pakistaanse Safdar Zaidi een theeceremonie opvoerde met Jeanot Schiks, mijn oudste zoon als "gast". Daarna demonstreerde hij kalligrafie, waaraan Felicia Caceres, Radha Baan en Tristan de Brouwer deelnamen.
Op mijn verzoek kwam er een filmpje van een prachtig uitgevoerde Japanse dans door niet minder dan Tada Shihan's nichtje die dat deed op een verjaardag van Tada's dojo waar Robert en ik bij aanwezig mochten zijn.
Daarna kwam Ashika aanzetten met een prachtige zelfgemaakte soesjestaart met aardbeien, chocolade en muntblaadjes, heel artistiek. Daar was de volgende dag niets meer van te vinden.
Toen de dansmuziek op gezet werd vroeg de kok me ten dans.
De kinderen die er waren hebben zich allemaal gezellig gedragen en we waren blij met ze. Ze waren nog helemaal niet moe maar niet heus. Om kwart over elf was ik zelf moe en tevreden en ging ik met man en gast uit Parijs naar huis. We hebben het gedenkboekje van Ashika en Radha Baan met genoegen samen doorgenomen en toen gingen we lekker slapen.
Ik denk dat de doorzakkers het zich naar de zin hebben gemaakt. Dat maak ik op uit de zooi die er nog lag toen ik de volgende morgen mijn boeketten ging ophalen.
Door het slechte weer ging het bezoek aan de Japanse tuin niet door. Wellicht een volgende keer, maar het feest was heel geslaagd.

Hoe vouw je een hakama ;)

2010-06-01T00:09:00.000+02:00

(Ik heb ook een random cartoon blokje aan het blog toegevoegd. Elke keer dat je het blog bezoekt, zal er een andere grappige aikido gerelateerde cartoon getoond worden.)

Data les uitval

2010-06-01T00:07:00.000+02:00

Kidsvacantie zaterdag 3 juli tot en met 15 augustus.
Tijdens de maanden juli en augustus vallen er lessen uit. Hou contact.

Trainen bij de Japanse tuin

2010-05-22T19:59:00.006+02:00

Oorspronkelijke tekst door Francisca Sensei:
Weten jullie dat we in Den Haag een Japanse tuin hebben? Zondag 30 mei, de dag na het feest, trainen we daar zwaard en aikido. Dat geeft de feest organisatie de mogelijkheid zondag overdag op te ruimen als het laat geworden is. Laten we zeggen half drie verzamelen aan de ingang van Clingendael bij de Wassenaarseweg, dan een wandelingetje door de tuin, foto's maken en trainen op de wei verderop aan het water. Je kunt je daar niet verkleden maar je kunt in je dogi verkleed komen. Geeft de mogelijkheid voor weer een leuk dojoplaatje.

UPDATE: helaas gecanceld ivm regen
UPDATE 2: als het droog is en een beetje zonnig, zolang de tuin is opengesteld gaan we alsnog. Bel bij twijfel Francisca op 070-3469881/06-17392002.

The Unfettered Mind

2010-05-21T13:54:00.008+02:00

"THE UNFETTERED MIND: Writings of the Zen Master to the Sword Master"
by Takuan Soho. Translated by William Scott Wilson

In een leven op dood situatie van zwaardpunt aan zwaardpunt met de vijand, waar moet de zwaardvechter zijn gedachten leggen? Dit is de eerste vraag, in de eerste van drie essays (alle drie in dit boek) geschreven door de zenmeester Takuan Soho voor de begeleiding van samurai zwaardvechters. Onder de andere vraagstukken die zich voordoen zijn het verschil tussen de juiste geest en de verwarde geest, wat maakt het leven kostbaar, de boeddhistische paradigma van vorm en bewustzijn, en wat onderscheidt de ware geest. Dusdanig bondig zijn de inzichten in deze geschriften, dat deze de ontbinding van de samurai-klasse overleefde en in het heden als inspiratie dient voor velen in het bedrijfsleven en de industrie, evenals voor hen die zich hebben gewijd aan de (moderne) krijgskunsten. De geschiedenis van het zwaard in Japan gaat terug tot de oudheid. Zen en de meditatieve praktijken hebben ook een lange geschiedenis, maar het was niet tot de heerschappij van de Tokugawa shoguns, beginnend in de vroege jaren 1600, dat de technieken van het zwaard versmolten met de geest van Zen. En als van iemand kan worden gezegd dat zij de drijvende kracht achter dit fenomeen zijn geweest, dan was dat niemand minder dan Takuan Soho, vertrouweling en religieuze instructeur van een keizer, een groot zwaard meester, en de hoofden van de belangrijkste zwaardscholen van die tijd. Takuan's meditaties over het zwaard, zoals deze hier in deze essays gepresenteerd worden, zijn klassiekers van Zen denken.

Het is gezegd dat Takuan vele personen heeft bevriend en geadviseerd, uit alle lagen van de bevolking.
Onder hen:

Miyamoto Musashi (kenjutsu meester)
Matsudaira Dewa no Kami (Daimyo)
Ishida Mitsunari (Daimyo)
Kuroda Nagamasa (Christelijke Daimyo)
Yagyū Munenori (Daimyo en kenjutsu meester, hoofd van de Yagyū Shinkage-ryū stijl zwaardschool)
Go-Mizunoo (afgetreden Japanse Keizer)
Tokugawa Iemitsu (Shogun)
Itō Ittōsai (zwaardvechter)

> Lees het boek online (in het Engels, 48p.)

Over het verblijf van Yamada Sensei (mei 2010)

2010-05-16T20:48:00.003+02:00

Oorspronkelijke tekst door Francisca Sensei:
Het is altijd weer druk als Yamada komt. Mijn lessen moeten vervangen, Robert en ik doen overal aan mee en verder nog met de Sensei eten en hem een dagje vermaken. Bootje varen is altijd goed, ditmaal op de Zaan. Mathieu kon zich dienstbaar maken door zijn Japanse vrouw Kaori als vertaalster aan te bieden waardoor Robert met zijn Sensei onder zes ogen kon praten.
Onze Yumiko werd voor de leeuwen gegooid toen ik haar aan Sensei voorstelde moest ze ook meteen vertalen. Op charmante wijze deed ze haar best de rap pratende Yamada bij te houden. Erik Louw viel haar af en toe bij omdat hij natuurlijk door zijn ervaring al kan raden wat Sensei zegt. Volgend jaar gaat Yumiko weer vertalen.
Veel van wat Sensei deed hadden we al van Robert geleerd. In ieder geval zijn we vertrouwd met de kleine polsdraaiende handjes van de meester en de veelheid aan variaties, dit keer onder andere ryotedori. Yamada heeft heel duidelijk gesproken over "koshi", waar we in onze dojo gewend zijn om te zeggen "zakken" en "benen". "Koshi" betekent "heupen". Komt dus op hetzelfde neer. Leuk was het met z'n allen tegelijk een shomen geven op 1 persoon. Tantodori hebben we in Amsterdam gedaan met kote gaeshi, shihonage en sankyo.
Alex, Bregje, James, Mathieu, Patty, Robin, Roelof, Ruth en Tristan hebben, een dag, twee, drie dagen of aan alle stages meegedaan. Fijn dat Robert, James en Mathieu ons een lift gegeven hebben.

Het feest

2010-05-01T10:41:00.000+02:00

Oorspronkelijke tekst door Francisca Sensei:
Over de gift: het is niet verplicht, het is een idee. Sommigen misten op de uitnodiging de woonplaats dat bij het banknummer van onze Stichting Seishin-seii hoort, dat is natuurlijk Den Haag.

Heeft iedereen door dat je terug moet mailen? Graag ook afmelden als je niet komt. Mail Ilja vóór de 21 of je wel of niet komt. (Ouders: geef aub aan of uw kind wel of niet komt naar het kinderfeest.) Het is een kleine moeite en we zijn er bij gebaat. Het is belangrijk voor de inkoop en Kamils werk in de keuken.

Ik heb wel al de clown besteld dus ik hoop dat er wel veel kinderen aangemeld wordende komende week.

Let op: op de dag van het feest (29 mei) is er 's ochtends wel gewoon kinderles, maar is er vanaf 12:00 geen les voor volwassenen.

UPDATE:
Voor de kleintjes hebben we de film 'The Cats return' (Japans met Nederlandse ondertitel).

Verhaal: Haru is op weg van school met haar vriendin als ze een kat op de weg ziet die bijna wordt aangereden. Als ze de kat redt, bedankt deze haar en gaat weer op weg. Al gauw ziet Haru nog meer pratende katten en wordt ze overladen met zogenaamde cadeaus. Ze krijgt zelfs een bezoek van de kattenkoning, die haar uitnodigt langs te komen bij zijn paleis. Met hulp van een dikke mopperige kater en een tot leven gekomen kattebeeldje gaat ze op zoek naar de kattenwereld, maar de kattenkoning had andere plannen dan ze dacht.

Extra les Katori

2010-04-27T15:38:00.017+02:00

Zoals jullie misschien wel weten trainen we bij Seishin-seii ook Katori Shinto Ryu. Tenshin Shōden Katori Shintō-ryū (天真正伝香取神道流) is één van de oudste nog bestaande krijgskunsten in Japan.

Vanwege de groeiende interesse bij de deelnemers van onze dojo, is er door Robert sensei besloten een extra trainings mogelijkheid toe te voegen aan het rooster. Er is hierbij gekozen voor de dinsdag van 21.30u-22.00u (aansluitend op de gevorderden les). De les van de zaterdag blijft natuurlijk ook gewoon doorgaan.

Katori Shinto Ryu is zeer uitdagend, maar zal het Aikido zeker ten goede komen door de inzichten die het op den duur geeft.

Hieronder kun je een documentaire van de BBC over Katori Shinto Ryu bekijken:

Francisca sensei:
"die BBC documentaire was het eerste wat we van Katori zagen. Ik geloof dat Robert hem had in de 80-er jaren en toen ik in 2002 werkelijk daar stond was het of ik droomde."

Veel plezier met de docu en misschien tot een volgende les.

Doshu 2009

2010-04-17T19:09:00.003+02:00

Oorspronkelijke tekst door Ilja van Roon:
Voor degenen die in 2009 niet naar de Doshu stage zijn geweest: jullie hebben echt wat gemist. Er waren honderden enthousiaste Aikidoka's uit binnen- en buitenland op afgekomen. Ondanks de 2,500 m2 mat was het zo druk dat we vaak niet eens goed ukemi konden nemen. Het was heet, iedereen plakte van het zweet, maar we hebben vreselijk genoten.

De Doshu gaf inspirerend les waarbij hij nadruk legde op de basis van Aikido. Deze ligt volgens hem in irimi, tenkan en kokyu. Deze drie elementen keerden steeds terug in verschillende technieken vanuit o.a. yokomen, shomen, (ushiro) ryotedori, morotedori, en ryokatadori. Het Aikido van de Doshu is strak en helder en hijzelf komt nederig en toegankelijk over. Overigens had hij twee ukes meegenomen uit Japan, waaronder zijn eigen zoon, die ooit in de toekomst de rol van Doshu over zal nemen.

Natuurlijk was onze dojo groots vertegenwoordigd. Zo waren er Francisca Sensei, Jeanot, James, Erik van den Boogaard, Erik Hoogerbrug, Eric Ras, Ashika, Radha, Monique, Jessica, Robin, Alexander, Ruth, Felicia, Arnoud, Roos, Bram, Mihail, Daan, Karin, Christina, Peggy, Patrick, Idris en ikzelf (Ilja).

De Embukai vond zondagmiddag plaats. In plaats van de vooraf aangekondigde (en gevreesde) vier uur, duurden de demontsratie uiteindelijk maar anderhalf uur. De 8 Nederlandse Aikido-organisaties die nu verenigd zijn onder de noemer Aikido Nederland gaven elk een demo. Francisca Sensei nam deel aan die van de DAF en trakteerde ons op een mooie show waar we allemaal trots op zijn!

Video's van beide dagen staan inmiddels op YouTube

Aikido bij ons

2010-04-17T18:36:00.005+02:00

Aikido bij Seishin-seii is serieus, maar ook vol humor en uitdagend.

In het begin streven we bij onze studenten vooral naar een goede basis, zowel technisch als mentaal. Wij houden ons speciaal bezig met ukemi, het proces van veilig en soepel op een techniek te reageren bijvoorbeeld met het goed rollen, valbreken en weer opstaan.

Een Japans zwaard, stok en mes van hout leren ons bewust te worden van gevaar, de vereiste geesteshouding, afstand en tijd. We verkrijgen daardoor een dieper inzicht in Aikido. We besteden daarom ook aandacht aan Katori, een van oudsher beproefde vechtschool. Dus we bestuderen de martiale bron en toepassing van Aikido. We geloven dat een eerlijke benadering van strijd alertheid, doorzettingsvermogen en doelgerichtheid ontwikkelt. Het stelt ons ook in staat meer gecentreerd te raken en innerlijke kracht (ki) op te bouwen.

Wederzijds respect en zorg staan centraal bij wat we doen. We bevorderen een veilige leeromgeving waar iedereen gebruik maakt van elkaars ervaringen. Daarentegen ontmoedigen we competitie en egogedrag. De Japanse etiquette is hierin de sleutel naar de spirit van Aikido.

De docenten spreken meerdere talen. In onze dojo vindt men mensen van allerlei slag, van professor tot hovenier, van jonge miljonair tot aow-er en er is geen jaloezie, maar vriendschap.

Onze dojo is een gemeenschap. Naast Aikido doen we ook andere dingen samen, zoals eten, aikidofilmpjes kijken, naar de bios, een tentoonstelling of een popconcert, wat dan ook waar we gemeenschappelijke interesse vinden.

We steunen elkaar ook als het niet zo goed gaat. Aikido is een metafoor voor het leven. Het is vallen èn opstaan. Niet onbelangrijk is het dat we het voorrecht hebben te oefenen op een vaste mat in een eigen sobere, maar mooie en schone ruimte.

Tweejaarlijks hebben we een examendag voorafgegaan door het reinigen van de dojo en na afloop delen we samen wat we aan eten meegebracht hebben.

Onze stichting heeft haar eigen doelstellingen, gekenmerkt door een open houding naar allerlei vormen en meesters van Aikido maar heeft gekozen voor aansluiting bij de Dutch Aikikai Foundation, kortweg DAF, in de lijn van Christian Tissier Shihan die het goede voorbeeld geeft in vele opzichten. Breng je het bij ons tot shodan (dan mag je een zwarte band dragen), dan krijg je het certificaat uit Japan van de kleinzoon van O Sensei, de Doshu (opvolger) helemaal uit Tokyo.